Blog Master Journalistiek

Youtube ziet het groots

2009-06-11T19:56:00.007+02:00

Het televisievriendelijke alternatief voor Youtube heet Youtube XL en wordt bekeken vanuit de luie zetel

Goed nieuws voor wie Youtube wekelijks afstruint in de hoop een glimp op te vangen van de Britse huishoudster/zangeres Susan Boyle. De lamme arm en pijnlijke ogen die met deze actie gepaard gaan behoren vanaf nu tot het verleden. De makers van Youtube pakten immers uit met Youtube XL , een gebruiksvriendelijk alternatief voor het televisiescherm. De naam verraadt het al: Youtube XL moet het in de eerste plaats hebben van zijn grootte. Dankzij de variabele breedte kunnen videofilmpjes op de meest uiteenlopende schermen bekeken worden. Filmpjes kunnen ook in high definition bekeken worden, al blijft dit aanbod binnen Youtube voorlopig nog beperkt. Youtube XL is ook nog steeds te bekijken op het internet, maar dit alternatief biedt de kijker weinig of geen meerwaarde.

Andere internetbeleving

Op het eerste zicht oogt Youtube XL als een DVD menu: aan de linkerkant van het scherm prijkt een menubalk en de centrale ruimte werd gereserveerd voor videofilmpjes. Met zijn grote letters en knoppen is het platform visueel erg aantrekkelijk. Youtube XL kan gemakkelijk bediend worden met een bluetooth afstandsbediening of met een mobiele telefoon, wanneer die uitgerust is met het programma Gmote.

De werkwijze van Youtube XL blijft dezelfde als die van zijn oudere broertje. Net zoals bij de gewone Youtube kies je video’s uit de bestaande collectie en kan je die ook in je volledige scherm bekijken. "Youtube XL is eigenlijk gewoon Youtube met een nieuwe skin. Ze geeft je wel een compleet andere ervaring ", aldus de productmanager van Youtube Kuan Yong.

Luie zetel

Het codewoord is hier gebruiksvriendelijkheid: Youtube XL is vooraleerst gemakkelijk te hanteren vanuit de luie zetel, met een blikje bier of een chipszak in de andere hand. De interface werd overzichtelijker gemaakt door sociale functies zoals opinies en aanbevelingen weg te laten. Wie een abonnement heeft op Youtube kan wel nog steeds eigen video’s toevoegen. Opvallend is dat ook de advertenties zonder pardon van het scherm verdwenen zijn. Nu de beginpagina zich niet langer in de lengte uitstrekt, hoeft scrollen dus ook niet meer. Verder heeft Youtube XL nog een nieuwigheidje in petto: door de continuous play functie kan je meerdere video’s na elkaar laten afspelen.

Concurrentiestrijd

De consument die al over een televisietoestel met ingebouwde internetaansluiting beschikt kan onmiddellijk afstemmen op Youtube XL, zonder daarvoor andere software te moeten installeren. Wie een moderne spelcomputer zoals Wii, Xbox of PS3 in huis heeft, beschikt vaak ook al over een ingebouwde internetverbinding. Andere gebruikers kunnen hun computer met een internetkabel vastkoppelen aan hun televisiescherm.

Met dit nieuwe initiatief vecht Youtube een strijd om de huiskamer uit met concurrenten zoals Boxee en Hulu. Deze mediaspelers kwamen al eerder op het idee om videofilmpjes zowel voor het computer- als voor het televisiescherm te produceren.

Scralan Thoonen

“We zijn een nieuw tijdperk ingeslagen”

2009-06-10T14:59:00.009+02:00

Virtuele windtunnel is baanbrekend in het wielrennen.

Na anderhalf jaar onderzoek heeft Topsport ABC een computerprogramma ontwikkeld, dat van onschatbare waarde kan zijn voor de Belgische wielrenners. Deze nieuwe technologie berekent de aerodynamische kenmerken van een renner in slechts een uur tijd. De virtuele windtunnel is dan ook een heuse wereldprimeur op het vlak van de sportwetenschap en de ICT.

Topsport ABC (Topsport Advies- en Begeleidingscentrum) is al jaren een topper op het vlak van wetenschappelijk onderzoek in de sport, maar nu is het goed op weg om in het wielrennen de absolute wereldtop te halen. Al vijftien jaar wordt er in Leuven wetenschappelijk onderzoek verricht naar het optimaliseren van trainingen voor het leveren van sportieve topprestaties. Want wanneer we het hebben over topbegeleiding en topprestaties is de wetenschap natuurlijk nooit ver weg. Topsport ABC is dan ook ontstaan in de schoot van de faculteit Bewegings- en Revalidatiewetenschappen van de KU Leuven. Een team van academici dat meer en meer de vruchten begint te plukken van hun expertise en een intensieve samenwerking met de faculteit Bouwkunde.

“Na anderhalf jaar onderzoek hebben we een technologie ontwikkeld, waardoor we een nieuw tijdperk zijn ingeslagen. De virtuele windtunnel laat ons toe om te allen tijde de prestatiebepalende factoren van een wielrenner doelgericht te evalueren”, zegt professor Hespel van Topsport ABC. “De informatie die we uit de simulatie kunnen afleiden, is van goudwaarde voor de renner. We kunnen zijn ideale positie op de fiets bepalen, waarop de luchtweerstand het laagst is en zijn prestatievermogen het hoogst. Bij hoge snelheid op een vlak parcours of op de piste wordt de prestatie in belangrijke mate mee bepaald door de luchtweerstand. De aerodynamische kenmerken van de renner zijn dus cruciaal.”

Computersimulatie
Vroeger maakten de toprenners gebruik van een windtunnel om de aerodynamica te verbeteren, maar windtunnels zijn vaak nauwelijks beschikbaar voor wielrenners. De oorzaak ligt bij de permanente bezetting door andere industriële toepassingen en de zeer hoge kostprijs. “Bovendien geeft de windtunnel geen informatie over de precieze oorzaken van de luchtweerstand en evenmin over een mogelijk verlies van pedaalkracht”, merkt Hespel op. De beperkingen van de windtunnel liggen dus aan de basis van het huidige wetenschappelijk project. “Ons systeem kan via een computersimulatie en dus onafhankelijk van een windtunnel de aerodynamische kenmerken evalueren. De meerwaarde voor de renner is dus dat hij slechts voor een relatief korte tijd beschikbaar moet zijn. Bovendien wordt aerodynamisch advies zo meer toegankelijk.”

Deze technologie is trouwens niet alleen goed nieuws voor renners, maar op termijn ook voor atleten in andere sportdisciplines waarin aerodynamica een prestatiebepalende factor is. “Bijna alles wat we hier doen, wordt afgerekend op z’n relevantie voor de sport”, merkt Hespel nog op. Laten we dus maar hopen dat de Belgische topsport en in het bijzonder het wielrennen er wel bij vaart.

Metris
De virtuele windtunnel is een project dat is ontstaan door de expertise op drie niveaus: Topsport ABC stond in voor de sportieve kennis, de faculteit Bouwkunde leverde een bijdrage op het vlak van de aerodynamica en Metris zorgde voor de technische en praktische omzetting. Die laatstgenoemde, het beloftevolle Leuvense meettechnologiebedrijf Metris, doet vooral onderzoek naar ontwikkeling en ontwerp van 3D hardware en software voor de bouwindustrie. Vorige week kwam het nog in de actualiteit door een overnamebod van het Japanse bedrijf Nikon. Op de brede markt zag Metris zijn aandelenkoers daardoor meer dan verdubbelen.

door Kenny Hennens

Bing, de nieuwe zoekmachine van Microsoft: regelrechte innovatie, of storm in een glas water?

2009-06-10T14:36:00.002+02:00

Computergigant Microsoft lanceerde op 3 juni 2009 zijn nieuwste zoekmachine onder de naam Bing. In maart was al een premature versie uitgelekt die de wat vreemd klinkende naam Kumo droeg. De makers zien Bing echter niet als een traditionele zoekmachine zoals pakweg Google of Yahoo. Zij spreken liever van een ‘beslissingsmachine’. Het is de bedoeling van Microsoft om de gebruiker een verbeterde versie van de reeds bestaande Live Search zoekmachine te bieden, en de concurrentie met marktleiders Google en Yahoo aan te gaan. Wat is er nu nieuw onder de zon, en komt het monopolie van Google ook daadwerkelijk in het gedrang?

Als het van Microsoft zelf afhangt alvast wel. Het bedrijf spaart kosten noch moeite en trekt een slordige 100 miljoen dollar uit voor de promotie van zijn nieuwste project. Volgens welingelichte bronnen zal Microsoft zijn pijlen niet expliciet richten op Google of Yahoo tijdens de reclamecampagne. In plaats daarvan zal de softwaregigant het idee proberen te verspreiden dat de huidige zoekmachines niet beantwoorden aan de noden van de mensen. In tegenstelling tot de traditionele zoekmachines, kan Bing overweg met directe, gerichte vragen zoals: ‘Wat is het hoogste gebouw ter wereld?’. Daarnaast wil het de gebruiker ook helpen met het beantwoorden van meer open vragen. Bing probeert daarom te raden wat je precies wil weten. De resultaten worden niet noodzakelijk weergegeven op basis van relevantie, maar worden eerder in categorieën geplaatst. Bovendien is het niet de bedoeling om zoveel mogelijk zoekresultaten weer te geven. Bing voelt aan welke richting de gebruiker uit wil, en filtert automatisch de meest relevante resultaten.

De nieuwste parel aan de kroon van Microsoft lijkt over een aantal niet te onderschatten troeven te beschikken. Toch is het nog maar de vraag of het in staat zal zijn de strijd aan te gaan met het zo ingeburgerde Google, dat momenteel over een marktaandeel van 60 procent beschikt. De afgelopen jaren hebben immers wel meer bedrijven geprobeerd Google het vuur aan de schenen te leggen. Zoekmachines als Ask.com en Cuil.com zijn er voorlopig echter niet in geslaagd de marktleider ook maar enigszins in het nauw te drijven. Bovendien blijven de leukste nieuwe features van Bing voorlopig enkel in de Verenigde Staten beschikbaar, aangezien de aanpassing aan de lokale behoeften een bijzonder grote opdracht is. De volledige Belgische versie zal dus nog een tijdje op zich laten wachten.

Lars Buijsrogge

De spelcontroller van de toekomst: the Peregrine, een nieuwe dimensie voor de Multi User Dungeons

2009-06-10T11:50:00.005+02:00

De Peregrine is een spelcontroller, in de vorm van een handschoen, die sensors bevat. Het kan gebruikt worden bij ieder computer spel. De ingebouwde usb stick verbindt met de computer en zo kan het toetsenbord en de muis perfect vervangen worden. De fabriek die de handschoen verkoopt, Iron Will Technologies vraagt zo’n 130 dollar per handschoen. Zoals alle high-tech hangt er een duur prijskaartje aan.
Gaming zit al jaren in de lift en de technieken gaan erop vooruit. Misschien kunnen jullie je de eerste spelconsoles herinneren. Zoals de msx, waar spelletjes, mini video’s eigenlijk, via een gleuf in het toetsenbord geïnjecteerd moesten worden. Een beetje later huppelde dan spelfiguurtjes rond, precies opgebouwd uit legoblokjes. Er bleek al gauw dat er een grote markt was voor spelcomputers en Sega en Nintendo gingen de strijd met elkaar aan. De Sega 16 bit versus de super Nintendo. Zover een vleugje nostalgie. Tegenwoordig worden de markten overrompeld met spelcomputers. Playstation heeft al verschillende modellen op de markt gebracht en de Wii en Xbox zijn ons ook niet onbekend. Nu lanceert Microsoft project Natal op de markt die nog een stapje verder gaan.

De Peregrine is dus de uitkomst van een evolutie die al jaren aan de gang is. Welke de volgende stap is in de virtuele wereld van het gamen is dan nog maar de vraag. Vandaag de dag slagen we er al in een volledige wereld na te bouwen, weliswaar virtueel. Kijk maar naar World of Warcraft en Second Life.
De prille onderzoeken naar de Quantum computer brengen ons op termijn misschien nog een stap verder, voor we het weten dolen we zelf rond in de digitale wereld in plaats van ons virtuele karakter.

Sofie Schrauwen

gebaseerd op : http://news.bigdownload.com/2009/06/09/e3-2009-peregrine-pc-gaming-glove-controller-eyes-on-impression/

Twitteren aan de digitale kloof

2009-06-10T11:13:00.010+02:00

Zal Twitter ook Afrika en Azië aan boord hijsen van onze global village?

De wereld, mijn dorp? Mind the gap! De internettechnologie mag zich dan wel razendsnel verspreiden en sociale netwerksites mogen dan wel boomen, we vergeten al te makkelijk dat niet iedereen toegang heeft tot het wereldwijde web.

De digitale kloof in onze contreien zal zich –met wat inspanningen van het onderwijs- allicht snel dichten. De verschillen tussen het facebook-gekke Noorden en het achterop hinkende Zuiden van deze wereld zijn moeilijker uit te vagen.

Volgens de cijfers van de VN-organisatie International Telecommunications Union (ITU) had in 2007 zo’n 43 procent van de Europeanen toegang tot het internet en 44 procent van de Amerikanen. Het contrast met Azië en Afrika is groot: daar is respectievelijk 14 en 5 procent online. Bloggen, chatten en digitaal netwerken blijft er voorbehouden voor de elite.

Gsm’s daarentegen zijn wél overal ter wereld verspreid. Volgens de cijfers van het ITU belt 38 procent van de Aziaten mobiel. Bij de Afrikanen is dat 28 procent. Daarmee zijn gsm’s ook in het Zuiden vrij mainstream anno 2009.

Maar wat is de link tussen een ‘klassieke’ gsm en cyberspace? Het antwoord van Biz Stone en Evan Williams: Twitter!

Het netwerk van de microblog, bij ons vaak vergeleken met ‘de statusbalk van Facebook’, wordt immers ook gratis per sms aangeboden, overal ter wereld. Twitter is eigenlijk bedoeld voor de gewone man met een eenvoudige mobiele telefoon, aldus Stone.

“Twitter is niet de triomf van technologie, maar van menselijkheid. Hopelijk doen mensen er uiteindelijk geweldige dingen mee en helpen ze elkaar." (Biz Stone in De Morgen, 24/04/’09).

Stone geeft zelf het voorbeeld van boeren in afgelegen dorpen, die via hun mobiele telefoon onderling een graanprijs kunnen afspreken.

Gsm’s en graanprijzen, het klinkt vergezocht. Dat kan het optimisme over Twitter echter niet temperen. Ook Soyapi Mumba, één van de ‘zeldzame’ Afrikaanse bloggers, gelooft in het potentieel van de microblog. Hij denkt dat het vooral leuk kan zijn voor de diaspora, die via Twitter beter op de hoogte kan blijven van de familie in het thuisland.

Dat de tweets uit de andere continenten ook voor de rest van de global village boeiend kunnen zijn, bewijst Breaking Tweets, een site die nieuws sprokkelt op Twitter. De makers hebben twee doelen:

1.mensen helpen hun wereldbeeld te verruimen,
2.de dialoog over internationaal nieuws bevorderen

Of Afrika en Azië echt massaal aan het Twitteren zullen slaan, valt af te wachten. Miljoenen Kenianen en Filipijnen bewijzen alvast met M-Banking dat ze het maximum willen halen uit hun mobieltje. Ze lossen de schaarste aan bankfilialen en de beperkte toegang tot het internet op door met hun gsm te bankieren (De Morgen, 04/03/’09).

(Leentje Eeckhout)

2009-06-09T22:44:00.011+02:00

Een toekomst zonder knopjes of draden

Volgend jaar lanceert Microsoft een nieuwe voltreffer op de gaming-markt: Project Natal. Draden, knopjes en controllers worden compleet overbodig. Een 3D-camera met ingebouwde sensor zorgt ervoor dat je al vechtend, dansend of rijdend door de huiskamer gaat.

Project Natal, de nieuwe spelconsole compatibel met de Xbox 360 van Microsoft, belooft een waardige concurrent te worden voor de populaire Wii. Een ingebouwde camera registreert bewegingen door de precieze afstand tot elk punt te berekenen. De geavanceerde apparatuur herkent gezichten en stemmen. Je kan met je tegenstanders praten of met het hele gezin deelnemen aan een quizprogramma. Je eigen skatebord scannen en je bent vertrokken of verschillende jurkjes passen wanneer je niet kan kiezen. Het is slechts een handgebaar bij Project Natal, want ook voor de menubediening is geen controller nodig.

Revolutionaire doorbraak
Na het grote succes van de Wii kunnen we verwachten dat de nieuwe spelconsole van Microsoft een volgende revolutionaire doorbraak wordt. Ook al hebben enkele sceptici nog wel bedenkingen bij de nauwkeurigheid van de nieuwe technologie, het demofilmpje ziet er in ieder geval veelbelovend uit. Wanneer Project Natal zal worden gelanceerd is nog niet duidelijk. Microsoft maakte ook nog geen definitieve naam bekend.

Om ter eerst
Microsoft is niet het enige bedrijf dat volop met deze nieuwe apparatuur bezig is. Het Belgische bedrijfje Softkinetic werd op de beroemde technologiebeurs CES in Las Vegas bekroond voor ‘de ontwikkeling van een van de tien beste nieuwe technologieën’. Softkinetic is al langer bezig met de registratie van bewegingen door een 3D-camera. Zopas sloot het bedrijf een overeenkomst met Belgacom. Mogelijk zal de nieuwe apparatuur in de toekomst afstandsbediening overbodig maken. Helaas voor Softkinetic kocht Microsoft enkele maanden geleden een Israëlisch bedrijf dat dezelfde technologie ontwikkelde en op punt stelde.

De opmars van Microsoft
Na een uiterst kalme periode lijkt Microsoft aan een comeback te zijn begonnen. Vorige week lanceerde het bedrijf de nieuwe zoekmachine Bing, warm onthaald door internauten, maar niet spectaculair beter dan andere zoekmachines. Nog voor het einde van het jaar zou Windows 7 in de winkels liggen. Dat had wel wat sneller gemogen na de fel bekritiseerde Windows Vista. Met Project Natal ziet het ernaar uit dat Microsoft wel een schot in de roos zal lanceren. Het nieuwe systeem staat nog in de kinderschoenen, maar ongetwijfeld zal het in de toekomst niet enkel in spelconsoles worden toegepast. Het systeem werd aanvankelijk trouwens ontwikkeld voor militair gebruik. Met deze technologie doet de virtuele wereld voor eens en voor goed zijn intrede in de realiteit, of is het andersom?

(Veerle Huybrechts)

Gratis informatie op het internet is een illusie

2009-06-09T18:21:00.005+02:00

Zowel de dollar als de euro zijn gevallen in Medialand: de gratis aangeboden informatie op het internet betaalt zich niet terug. Door de advertentiecrisis is het quasi onmogelijk gebleken voor een onlinenieuwssite om winst te maken. Bereid u voor om te betalen voor uw dagelijkse portie nieuws.

De afgelopen jaren zijn alle nieuwsmedia massaal op het internet gesprongen. Niet alleen kranten, maar ook tijdschriften en radio- en televisiezenders. Niemand wilde de boot missen. De boot van multimedia, interactiviteit en snelheid. Wat een service voor de lezers! En allemaal gratis! Want via advertenties worden alle kosten ruimschoots terugverdiend. En dus werden bij verschillende media hele kranten elke dag opnieuw online geplaatst. Maar nu blijkt dat de inkomsten uit de advertentiemarkt hoegenaamd niet genoeg zijn om een website winstgevend te maken, integendeel. Als de adverteerders niet betalen voor de journalistieke content die online geplaatst wordt, dan zullen het anderen moeten zijn: de lezers.

Je kan je afvragen hoe je mensen zover wil krijgen dat ze gaan betalen voor iets dat ze al jaren gewoon zijn om gratis te krijgen. Daarover breken ondertussen heel wat mediabonzen overal ter wereld en ook in Vlaanderen zich het hoofd over. In het verleden hebben mensen wel geleerd om bijvoorbeeld te betalen voor water in een fles of om naar het toilet te gaan of om bagage mee te nemen op het vliegtuig. Maar toch, mensen zijn het gewoon om gratis nieuws te consumeren. Niet alleen op het internet, maar ook via tv, via radio en via een heleboel gratis kranten. Een oplossing is er beter vandaag dan morgen.

Het beste voorbeeld daarvoor is de Scandinavische mediagroep Schibsted. Nog niet zolang geleden werd Schibsted als ‘het mirakel van Noorwegen’ beschouwd omdat het bedrijf erin slaagde winst te maken met gratis kranten en websites. De CEO Kjell Aamot speelde heel erg slim in op de komst van de nieuwe media. Hij kocht na het succes van gratis kranten als Metro zelf twee versies van de gratis krant 20 minuten op, één in Zwitserland en één in Keulen. Hij bood in de krant en op de website hapklaar nieuws aan en slaagde erin winst te maken door zogenaamde classified ads. Dat zijn job-, vastgoed-, en zoekertjes-advertenties. Aamots project viel de afgelopen maanden echter helemaal uiteen. De inkomsten uit advertenties bleken helemaal niet overeen te komen met wat voorzien was en het bedrijf moet nu zwaar besparen. Ook werd al duidelijk dat in het hoofdkantoor in Oslo minstens 25 jobs zouden sneuvelen. Ondertussen hebben verschillende studies al aangetoond hoe moeilijk het is om winst te maken met een website voor onlinenieuws. Per lezer die je hebt voor bijvoorbeeld je papieren krant, moet je 15 lezers naar je website lokken en dat is simpelweg onrealistisch.

Het is duidelijk dat de stroom aan gratis journalistieke content op het internet niet kan aanhouden en sommige hebben dan ook al een belangrijk initiatief genomen. Vooral financiële kranten hebben een betalingswijze ingevoerd voor hun websites, kijk maar naar de Financial Times of The Wall Street Journal. Die laatste, eigendom van mediamagnaat Rupert Murdoch, is zelfs één van de weinigen die een winstgevende website hebben. Op die site is maar een zeer kleine selectie aan artikels gratis te lezen. Wie ook andere stukken wil lezen, moet daarvoor 2 dollar per week betalen en op dit moment heeft de krant 900.000 betalende abonnees. Het lijkt erop dat Murdoch dit model in de toekomst ook gaat toepassen op zijn andere kranten, zoals bijvoorbeeld The Times en The Sun in Groot-Brittannië.

Interessant is een project in Frankrijk van Edwy Plenel, een ex-directeur van Le Monde. Hij startte ondertussen iets meer dan een jaar geleden met een apart project op het internet: Mediapart. Plenel was onlangs in De Morgen heel duidelijk als het gaat over de overvloed aan gratis journalistieke content op het internet: “Het overaanbod aan al die gratis informatie heeft ons vak gedevalueerd. Maar de zeepbel van de gratis media staat op ontploffen. Over twintig jaar zal men terugkijken en beseffen dat in de voorbije jaren een grote fout gemaakt werd.” En dus biedt Plenel op Mediapart journalistieke content aan tegen betaling. Klik hier voor een beargumenteerde uiteenzetting van Plenel over de meerwaarde van zijn webmagazine. Mediapart is een internetmagazine, het verschijnt dus niet op papier. Met Mediapart heeft Plenel zijn project helemaal weggehaald van de traditionele journalistieke waarden. Geen papier, geen distributie, geen vastgeroeste gewoontes en vorm en geen deadlines. Zijn redactie bestaat uit 25 journalisten die zich mogen bezighouden met eender welk onderwerp en op gelijk welke manier. De journalisten werken zonder deadline: je werkt aan een artikel en als het af is, zet je het online. Ze moeten ook in staat zijn om verschillende formats te hanteren. Leent een onderwerp of persoon zich beter om een visueel interview te doen, dan is het de bedoeling een camera mee te nemen en het gesprek op te nemen. Blijkt een onderwerp heel interssant, mag de journalist er gerust tien pagina’s aan wijden. Er zijn geen beperkingen. Alles is mogelijk. Enige voorwaarde is dat het verhaal verder gaat dan de traditionele media en dat het dus een meerwaarde is voor de lezer. Want die moet betalen, negen euro per maand voor een abonnement. Maar bovenop alle journalistieke content kan de abonnee dan ook beschikken over zijn eigen blog. Op die manier maken de abonnees mee het magazine tot wat het is. Bovendien dienen zich op die manier vaak nieuwe onderwerpen aan voor de redacteurs. De doelstelling was om na een jaar 20.000 abonnees te hebben, dat zijn er uiteindelijk 15.000 geworden, maar Mediapart haalt ook een deel van zijn inkomsten uit de verkoop van artikels aan andere websites en aan ministeries, bedrijven, bibliotheken en universiteiten. Plenel schat dat zijn webmagazine eind 2011 winstgevend zou moeten zijn.

In België is het voorlopig windstil over de journalistieke content op het internet. Maar achter de schermen is men er ook hier mee bezig. De eerste om de stap naar betalen voor informatie te zetten, is De Tijd en L’Echo. Vanaf september moet je daar betalen voor de juiste informatie over de evoluties op de nationale en internationale beurzen. Ook de andere kranten, van De Persgroep, Corelio, Concentra en Roularta, denken na over een verschuiving van wat gratis is online en wat niet. Daarbij wordt nagedacht over een abonneemodel zoals dat het geval is bij The Wall Street Journal of Mediapart ofwel over een systeem van micropayments waarbij de lezer zou betalen – een aantal eurocent – per artikel dat hij wil lezen. Vergelijkbaar met iTunes voor muziek. Voorlopig is het nog afwachten wat de Vlaamse media zullen ondernemen, ondertussen kan u nog even genieten van een gratis krant op de trein en de hele dag updates van het nieuws online.

Seppe Verbist

De Digitale Chinese Muur

2009-06-09T13:41:00.003+02:00

China is niet vies van wat censuur en daar kan ook het internet niet aan ontsnappen. Al jaren worden er in China sites geblokkeerd omdat ze niet met het wereldbeeld van de Chinese overheid zouden stroken of omdat ze uitnodigen tot debat. Nu wil China pc-makers verplicht software laten installeren die bepaalde websites blokkeert.

China telt het grootste aantal internetgebruikers ter wereld, ruim 250 miljoen maar gaat gebukt onder strenge censuurwetten en -richtlijnen die bepaalde websites ontoegankelijk maken. Zo zijn in de voorbije jaren nieuwssites als die van de New York Times en CNN, informatiewebsites zoals Wikipedia maar ook chatprogramma’s, You Tube en blogs geblokkeerd en filteren zoekmachines als Google en Yahoo hun zoekresultaten om in het land zaken te kunnen doen. Deze zogenaamde digitale Chinese muur is echter niet in geheel China van toepassing, zo hebben Speciaal Bestuurlijke Regio’s Hong Kong en Macau er geen last van. The Guardian schat de omvang van de Chinese internetpolitie op 30.000. Het is dan ook niet verwonderlijk dat een blog bericht vaak in luttele minuten van de site verwijderd is.

Internationaal protest op de censuur kwam er in aanloop naar de Olympische Spelen in Peking waarna de maatregels verzacht werden maar vorige week keerde de censuur dubbel zo hard terug. Vorige week herdacht de wereld namelijk de bloedig onderdrukte studentenopstand op het Plein van de Hemelse vrede uit 1989. Diezelfde week werden onder meer Twitter, Hotmail, verschillende blogs, internationale nieuwssites en fotosites geblokkeerd. Geen toeval zeggen Reporters Zonder Grenzen (RZG). Zij brachten in Maart een lijst uit met twaalf landen die ‘vijanden van het internet’ zijn en China prijkte bovenaan met een record aantal cyberdissidenten. De organisatie meldt dat er in totaal 69 personen gevangen zitten ‘door zich vrij te uiten op het internet’ waarvan er zich 49 in China bevinden. Amnesty International bevestigt deze cijfers en voegt eraan toe dat China ook het grootste aantal gevangen journalisten heeft.

Vanaf 1 juli worden PC makers verplicht software op computers te installeren die bepaalde websites blokkeert. Met de nieuwe maatregel bevinden PC-makers zich in een nare situatie: ofwel moeten ze de grote afzetmarkt China geheel links laten liggen, ofwel moeten ze zich naar de nieuwe maatregel schikken en meewerken aan censuur. Of de software reeds geïnstalleerd moet zijn of ook mag worden meegeleverd op Cd-rom is nog niet duidelijk.

Laura Van Heuven

Fotoblog Dailybooth: een nieuwe hype?

2009-06-07T23:09:00.013+02:00

Na MySpace, Facebook en Twitter vraagt iedereen zich af wat de volgende hype in de wereld van het internet zal worden. Een wilde gok? Dailybooth, een website waarop gebruikers hun leven documenteren met een foto per dag.

Dailybooth hoort hiermee thuis in de categorie van de sociale netwerking sites, sites waarop je jezelf kan profileren en die je met anderen in contact brengt. De bedoeling van Dailybooth is dat je als gebruiker elke dag een foto van jezelf op de website post. Deze kan weergeven wat je die dag gedaan hebt, hoe je je voelt, waar je bent, enz. Elke foto wordt vergezeld van een korte beschrijving en dat is dat. Het is eens wat anders dan een blog.

Dailybooth werd opgericht door de 21-jarige Brit Jon Wheatley en is nog net geen vier maanden online. Na drie dagen had de site al meer dan 3000 gebruikers, en het gebruikersaantal blijft stijgen. Wheatley baseerde zijn idee op enkele populaire Youtube filmpjes waarin mensen een montage maakten van foto’s die ze een jaar lang elke dag van zichzelf hadden getrokken. “Ik vond dit een heel leuk idee, maar wist dat ik zelf nooit de moed zou kunnen opbrengen om zo’n project tot een goed einde te brengen. Tenzij een website mij ertoe zou dwingen.” zegt Wheatley er zelf over.

Een eerste blik op de site toont dat Dailybooth vooral jonge gebruikers aantrekt (15-25 jaar). Het doel van een foto per dag wordt vaak niet gehaald, maar er zijn wel al een hele hoop foto’s te vinden. Bekende gezichten zijn voorlopig nog niet aanwezig.

Of Dailybooth een echte hype zal worden, kan alleen de tijd uitwijzen. Wheatley is in ieder geval goed op weg met een nieuw en origineel concept en een hoop enthousiaste gebruikers.

Onderstaand filmpje van zo'n gebruiker legt uit waarom Dailybooth the place to be is.

Sim Dhollander

Google Wave: een baanbrekende golf

2009-06-01T04:18:00.016+02:00

Tijdens de tweedaagse Google I/O Developer Conference in San Francisco (27 en 28 mei, 2009) heeft Vic Gundotra, Vicepresident Engineering bij Google, de lancering van Google Wave aangekondigd. Google Wave wordt omschreven als een ‘personal communication and collaboration tool’ en staat nog in zijn kinderschoenen. Toch is het project nu al veelbelovend. Zeer waarschijnlijk zal Google Wave de volgende revolutionaire stap zijn in de ontwikkeling van de sociale media.

Een ‘New Wave’ in de communicatie

Het opzet van Google Wave bestaat erin dat mensen online kunnen samenwerken aan documenten en daarover met elkaar kunnen communiceren. Vandaag is de gezamenlijke redactie van een tekst niet zelden een tijdrovende bezigheid. Persoon x begint een tekst in Microsoft Word, slaat het document op en zendt het per e-mail naar persoon y, die het document bewerkt en terugstuurt. Volgens de makers van Google Wave (de gebroeders Rasmussen, het duo achter Google Maps) zal dat hele proces nu sneller en efficiënter worden, aangezien alle handelingen op één platform plaatsvinden, van tekstopmaak tot instant messaging en het delen van beeldmateriaal.

De eerste en eenvoudigste functie van Google Wave zal het mogelijk maken om berichten te versturen naar contactpersonen. Anders dan bij e-mail draait het concept niet rond individuele berichten, maar rond de gedeelde conversatie tussen twee of meer personen. Iemand opent een ‘New Wave’, schrijft een boodschap, selecteert een aantal contactpersonen en drukt op de verzendknop. In een vingerknip zullen de geadresseerden het bericht kunnen lezen. Onmiddellijk antwoorden (zoals bij traditionele e-mails) kan, maar ook chatten is mogelijk.

Innovatie

Een belangrijke innovatie is dat Google Wave een beter toezicht over de structuur van de conversatie garandeert. Zo kan je meteen antwoorden onder een bepaalde passage uit het oorspronkelijke bericht en kan er een hele ketting van reacties worden aangelegd. Een tweede nieuwigheid is dat een ‘Wave’ eigenlijk een gemeenschappelijk werkblad is, waarop de betrokken personen ‘live’ getuige kunnen zijn van de aanpassingen die door iemand anders gemaakt worden. Waar je bij MSN Messenger soms lang zit te wachten tot je gesprekspartner zijn bericht eindelijk heeft getypt en verzonden, daar toont Google Wave de tekst vanaf het moment dat de eerste toets wordt aangeraakt, wat de snelheid van de conversatie gevoelig verhoogt.

Google Wave: Dan (groen), Casey (roze) en Gregory (paars) werken samen aan een fotoalbum

Te allen tijde kan een derde, vierde, vijfde,… persoon aan de conversatie worden toegevoegd. Dat die slechts met moeite wijs zal raken uit het ingewikkelde kluwen van tekst en conversatie, is niet verwonderlijk. Daarom werd door de makers een handige playbackfunctie voorzien, die het mogelijk maakt om de conversatie vanaf het eerste bericht te reconstrueren. Zo blijft het gesprek ook voor nieuwkomers transparant.

Dezelfde ‘Waves’ worden zonder onderscheid gebruikt voor het maken van documenten. Tijdens een vergadering kan iemand notities op zo’n ‘Wave’ plaatsen. Die kunnen dan onmiddellijk door verschillende personen bewerkt worden. Wijzigingen worden in kleur aangegeven en uiteindelijk kunnen de stukjes commentaar weggelaten worden. Het resultaat is een mooi opgemaakte tekst, waaraan iedereen gelijktijdig en actief heeft kunnen meewerken.

Grenzeloze ambities

De mogelijkheden van Google Wave lijken eindeloos. Het zal mogelijk zijn om foto’s en YouTube-filmpjes aan ‘Waves’ toe te voegen, om gedeelde slideshows aan te leggen, om met z’n vieren tegelijk peilingen op te stellen, om samen games te spelen, om ‘Waves’ te raadplegen op iPhones en rechtstreeks te verbinden aan Twitter, blogs en websites. De lanceerdatum van Google Wave is nog niet bekend. De makers geven eerst aan ingenieurs de tijd om het platform te verrijken met allerlei verrassende extensies.

We durven echter al voorspellen dat Google Wave baanbrekend zal zijn in de ontwikkeling van de mogelijkheden van het internet. Niet alleen voor vergaderingen en professionele projecten, maar ook voor het regelen van persoonlijke afspraken, reizen en schoolopdrachten, zal Google Wave erg nuttig zijn. Het programma is bovendien erg gebruiksvriendelijk en ligt volledig in de lijn van de praktische eenvoud die Google heeft grootgemaakt. Verschillende functies van Google Wave werden door de aanwezige computerontwikkelaars op luid applaus onthaald. Als dat een graadmeter mag zijn voor het succes van het platform, heeft Google er een nieuwe sterkhouder voor de toekomst bij.

De volledige demonstratie:

Fabian Desmicht

De val van Menchov live op het internet

2009-05-31T20:26:00.002+02:00

De Ronde van Italië, de bekerfinale van het Belgische voetbal tussen Genk en Mechelen, Roland Garros, de aandeelhoudersvergadering van Fortis en de lancering van de Sojoez ruimteraket. Hoewel deze gebeurtenissen op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hebben, is er wel degelijk een verband.

Stuk voor stuk waren deze feiten live te bekijken via livestream op de site van vlaamse mediabedrijven. Ook zij hebben natuurlijk door dat ondertussen meer dan de helft van de internetgebruikers online tv uitzendingen bekijkt. Voor jongeren onder 25 jaar loopt dat percentage zelfs op tot 70 procent.

Dat livestream populair is, valt niet te ontkennen. Kijken we maar naar de tour de France, die live te bekijken valt op sporza.be. Bij de etappe met aankomst op de Aubisque in 2007, bezochten meer dan 90.000 unieke bezoekers sporza.be. Daarvan klikten er meer dan 34.000 op de link om de tourbeelden online live te bekijken, dat is dus één op drie. Toen een absoluut record voor de VRT.

Van een ander kaliber was de geboorte van het baby olifantje in de zoo van Antwerpen. De site waar de geboorte live te volgen was, kreeg in 1 weekend tijd maar liefst 1,2 miljoen bezoekers over de vloer. Met een goed marketingbeleid van de site, kon hier dus veel geld verdiend worden.

Want livestream kost geld, denk maar aan uitzendrechten en dergelijke, maar genereert wel degelijk ook geld. Buiten de extra klikcijfers, gaat het nieuws al snel de ronde dat een evenement live te volgen valt op internet. Zeker met een jaarlijks wederkerend evenement zitten sites gebeiteld. Eens mensen geproefd hebben van de livestream op een site zullen ze voor hetzelfde evenement immers niet snel veranderen van site.

Deze dinsdag kan u op de site van De Standaard live het concert van Placebo in het Koninklijk Circus in Brussel volgen. Vanaf september kan u op sporza.be dan weer live kijken naar de allereerste UEFA Europa Ligue. Dat zijn ontwikkelingen die deze sport- en muziekliefhebber alleen maar kan toejuichen!

Michiel Delagrange

Europees nieuws gaat online

2009-05-29T09:40:00.002+02:00

Met de verkiezingen voor het Europees Parlement in het vizier wordt nog maar eens pijnlijk duidelijk hoe weinig de gemiddelde EU-burger wakker ligt van Europa. “En wat bindt mensen nu meer dan nieuws?” moeten ze op de communicatiedienst gedacht hebben. Daarom werd op 26 mei de website presseurope.eu in het leven geroepen.

“Een site die nieuws brengt over onderwerpen waarvoor Europa bevoegd is,” zei communicatieverantwoordelijke Margot Wallström bij de voorstelling. “De berichten worden geselecteerd uit 250 internationale kranten, tijdschriften en online-publicaties.”

De nieuwsgaring gebeurt in samenwerking met Courrier International, een Frans weekblad dat op ongeveer dezelfde manier te werk gaat en artikels selecteert en vertaalt uit 900 internationale kranten. “De bedoeling is mensen meer bewust te maken van het belang van Europa. Via nieuws leren ze waarover de EU zoal beslist en kunnen ze zich er een mening over vormen,” aldus Wallström nog.

Taalproblemen

Europa zou Europa niet zijn zonder taalproblemen, daarom bestaat de website in verschillende versies, met dezelfde artikels in een andere taal. Voorlopig zijn ze in 10 talen te lezen, waaronder Nederlands. Dat zouden binnen 5 jaar alle 23 erkende Europese talen moeten worden. Zoals Umberto Eco al zei: ‘vertalen is de taal van Europa’.

De nieuwsartikels mogen dan voor heel Europa hetzelfde zijn, de blogs zijn nog taalspecifiek. Zo lees je op de Nederlandse versie een tekst over Geert Wilders, maar op de Engelstalige versie iets over Lech Walesa. Waarover de Roemeense blog gaat is niet echt duidelijk.

Deze nieuwssite is niet het enige project waaraan de communicatiedienst van de Commissie werkt. Een Europees radiostation, European Radio Network (EuRaNet), werd al in april 2008 gelanceerd. Tegen 2010 zou er ook een Europees tv-kanaal (EUTV net) op poten moeten staan.

De site ziet er overigens heel overzichtelijk en duidelijk uit, maar misschien is dat omdat er voorlopig zo weinig opstaat. De journalisten achter dit project moeten blijkbaar nog op gang komen, want met een gemiddelde van ongeveer 3 artikels per dag, zitten ze voorlopig nog niet op kruissnelheid. Al zijn het vooral de vertalers die van deze website een succes zullen moeten maken.

Bert Diels

Kerk en multimedia.

2009-05-27T19:29:00.002+02:00

De Kerk vindt tegenwoordig steeds vaker haar weg naar de wondere wereld van het internet. Een Facebookprofiel voor de paus of kerkdiensten via Twitter, de Kerk probeert haar oubollige imago af te werpen en brengt de boodschap van God op een manier die jongeren aanspreekt, via de iPhone of op YouTube.

De Kerk mag dan wel een eeuwenoude instelling zijn, echt van gisteren is ze niet. Nu het aantal gelovigen jaar na jaar daalt en vooral vergrijst, begint de marketingmachine van de Kerk op volle toeren te draaien. Via het internet probeert de Kerk jongeren in hun eigen leefwereld voor het katholieke geloof warm te maken.

The medium is the message. Het is dan wel niet de boodschap van God, maar het Vaticaan heeft het wel begrepen. Ter gelegenheid van de 43e Wereldcommunicatiedag trok de pauselijke communicatiedienst alle multimediale registers open. Niet voor niets was het thema van de editie 2009 “New technologies, new relationships; promoting a culture of respect, dialogue and friendship”. Om deze oude waarden in een nieuw jasje al meteen kracht bij te zetten, maakte Benedictus XVI een profiel aan op Facebook en werd zijn hoogstpersoonlijke website gelanceerd.

Een kaartje voor de paus.

Wie zich aan een saaie webstek vol donderpreken verwacht, komt bedrogen uit. Pope2you oogt kleurrijk en bijzonder hip voor iemand die enkele weken geleden nog met een uitgestreken gezicht beweerde dat condooms de verspreiding van AIDS in de hand werken. Op de homepage van de kerkvader staan rechts naast zijn foto een aantal links die leiden naar de boodschap van Benedictus naar aanleiding van Wereldcommunicatiedag. In navolging van Yves Leterme kiest ook de paus voor het hippe YouTube. Wie liever niet naar het gebrekkig Engels van de paus luistert, maar toch wil weten wat hij over de nieuwe media en God te zeggen heeft, kiest voor de tekst in een ‘ordinair’ pdf-bestand.

Aan de linker kant van de foto van de paus prijken vier grote en kleurrijke puzzelstukken die op hun beurt weer verder leiden naar Facebook, Wikicatch, een iPhone-toepassing en het YouTubekanaal van het Vaticaan. Wie wil, kan de Paus een virtueel kaartje sturen of volgt het gaan en staan van de kerkleider op de voet via de iPhone. Wie liever de diepere betekenis van de wereldcommunicatiedag-speech doorgrondt, vindt zijn gading op Wikicatch. Na het bekijken van de website zou je bijna vergeten dat de paus (met alle respect) een stokoude man is die regelmatig vriend en vijand verbaast met wereldvreemde uitspraken.

Zondagsmis via Twitter

Waar Rome stapsgewijs de nieuwe media uitprobeert om zieltjes voor het katholieke geloof te winnen, wordt in Amerika de volgende stap al gezet: kerkdiensten via Twitter. Volgens de Interkerkelijke Omroep Nederland wordt Twitter in de VSA al ingezet om zo dialoog en interactie te creëren. Gelovigen kunnen via de website hun mening kwijt over de onderwerpen die tijdens de dienst aan bod komen. In een kerk verschijnen deze berichten meteen op een groot scherm en worden ze in de preek behandeld. Bovendien kunnen de moedige kerkgangers die de zondagsdienst wel bijwonen hun ervaringen delen met de rest van de wereld. Wie liever thuis op de bank zit, kan de dienst in berichten van 140 tekens volgen.

(Naar aanleiding van artikels in De Morgen op dinsdag 19 en maandag 25 mei 2009)

(Sanne Smet)

Journa It's Journalism, Jim, but not as we know it!

2009-05-27T14:48:00.001+02:00

The kindling flame of the paper paper.

Prophets of doom everywhere herald the ending of the age of paper. Out with the old, in with the new: electronic books and newspapers are here to take over. No more inky fingers after reading a newspaper or hitting the butler over the head for not having properly ironed it. Now you can finally get rid of your dog as you don't need it to fetch your morning newspaper anymore. And best of all: no more cutting trees down! It's all about the environment, right? In brief: newspapers and magazines are so 20th century, man!

And lo and behold: Amazon's Kindle is here to steal your geeky heart. A neat little device featuring a great monochrome 6-inch screen using the newest E-ink technology to allow for much less eye-strain -a major problem when reading a lot of text on a computer. And if that's not enough, Amazon just recently released the Kindle DX which features an even larger screen. But is this gizmo really that revolutionary?

Digi beats paper?

One of the most frequently used arguments is that this new generation of reading gadgets could offer struggling newspapers the opportunity to finally react to online media that have been taking over. In the past many print media companies decided to make their articles freely available on the Internet. It turned out to be an expensive mistake: sales slumped because many readers started reading the free articles online. Newspapers and magazines, already troubled by the economic crisis, were forced to cut down on staff because advertisers began preferring so called net natives over the local traditional ones. Digital ads not only have the potential to reach a much larger audience, they are also more attuned to the quickly evolving web than traditional print media: moving images, the ability to go directly from an ad to the advertiser's website with just one click. Online advertising took print media by storm and, according to experts, the shift is unlikely to abate.

Models to have readers pay for online news content were developed to make up for lost revenue streams, but according to Steve Outing, a journalist and consultant, it just wouldn't work:

"Let me say at this point that I am not a "content must be free" advocate. Newspapers can develop new, niche content and get some people to pay for it online. But newspapers' existing content is better off being free on the Web, as Keller has implied, so as not to kill the opportunity of growing online advertising and the benefits of ubiquitous distribution of news content to reach the widest possible audience -- and thus have greater institutional influence on society."

Outing proposes a 'softer' alternative: keep the news content itself free but charge for extra content through a "membership program' with extra benefits for paying members. "It's the carrot approach, not the stick one."

Amazon to the rescue.

Amazon's Kindle and other e-book readers could likewise help traditional media adjust to the new world. According to Jef Bezos, Amazon.com's founder, "there are genuine opportunities to save journalism, and we're excited about helping with that."
Amazon offers Kindle owners subscriptions to more than 58 newspapers and magazines. Although data on the number of sold subscriptions has not yet been released, Amazon and many of the participating publishers say they are satisfied with the results.
Once a day subscribers get wireless updates, eliminating delivery and printing costs. Experts suggest that media companies might evolve to becoming foremost a digital news publisher with a secondary and limited print product. In the future a printed daily newspaper may even become a luxury item.

But it's not sure yet whether the Kindle will actually be able to save many newspapers in the troubled realm of print media. According to Roger Fidler, the program director for digital publishing at the University of Missouri, Columbia, it may already be too late:

"If these devices had been ready for the general consumer market five years ago, we probably could have taken advantage of them quickly. Now, the earliest we might see large-scale consumer adoption is next year, and unlike the iPod, it's going to be a slower process migrating people from print to the device."

It also remains to be seen whether consumers really want an e-book reader that can only only render black and white, however much shades of gray. Another hair in Amazon's butter could be the highly anticipated Apple tablet. A quite common remark on gadget geek forums is that they would rather wait for Apple's full color alternative. Although Apple's tablet computer would not boast the easy-read E-ink technology, the ability to surf and run other applications besides rendering text could lure many away from the limited and expensive Kindle. For Paul Starr, a professor of sociology and public affairs at Princeton, it's simple:

"As the Kindle develops, how multifunctional will it be? More like a dedicated word processor, which only does one thing, or more like a computer, for which applications are written by the thousands? The more versatile it is, the better it will compete."

Shapes and sizes

It will also be very interesting to see how the appearance of articles and publications will transform with the introduction of these new media, if it changes at all. The rise of smartphones, which boast PC-like functionality, has already prompted development of special applications that allow users to read e-books or news articles on their mobile. The most popular of these is without doubt Stanza, an application for the iPhone that already boasts one million downloads. Due to the small size of smartphone screens the original lay-out of books and magazines cannot be preserved. The applications format the text to best fit the screen. Users can also zoom in or change the text font which is then directly rendered on-screen. With books the original text is of course preserved as it would obviously be impossible to make a 'light' version (although one could of course always try to overclass Monty Python's summary of Proust's À la recherche du temps perdu). But some news media do offer briefer news articles that have been optimized for smartphones and only give a short description. A bit similar to how newsfeeds work.

According to Aimée Van Hecke, CEO of Sanoma magazines Belgium, there will be little difference between paper or digital Sanoma publications:

"Basically articles written specifically for e-book readers as the Kindle will remain the same: lay-out will be virtually similar to traditional print-media, the articles' length will be exactly the same. The only thing that's really going to change is the interactivity in articles: if you don't know a word you can just mark it and look it up directly with your e-book reader, or you can click an advertisement and go directly to the advertiser's website."

The first two generations of the Kindle only support Amazon's proprietary AZW file-format. Files in other formats can be converted by Amazon for a small fee. The Kindle DX on the other hand also supports native PDF. This means that the first two generations work in a way similar to the smartphone applications and that the zoom function disrupts authentic lay-out preserved in the original format. The Kindle DX on the other hand allows users to zoom in on PDF articles without disruption. Because of its larger screen (9,7 inch compared to 6 inch) Amazon has been promoting the DX as the perfect device to read newspaper articles on.
Some early adopters, apparently more attuned to online news, have been rather critical though: "Kindle subscriptions are just digital versions of a printed newspaper and do not refresh as the news changes. There are also no updates until the next publication." A bit like a paper newspaper, really.

Old school nostalgia

Although it is clear that digital media and electronic e-book readers have had a great impact on the traditional media, it remains to be seen how the situation will further evolve. As more and more players are hopping on the e-car, several signs seem to indicate that the Kindle and its peers may be successful. A couple of American universities are even working on pilot projects to replace students' textbooks with digital ones. Limited functionality remains a major snag though, and may even prove the e-book's undoing in the run against evolving netbooks and laptops.

The media shift is not going to be overnight though. Notwithstanding the fact that subscriptions are still falling, there is always going to be a group that prefers ink and paper over virtual. It's just so much more difficult to impress anyone with an anonymous Kindle peeking out of your bag compared to for example, an issue of the International Herald Tribune or Le Monde Diplomatique. And how are you ever going to impress your intellectual friends without a bookrack stuffed with all the right books?

Call me an old fashioned, but to me the paper papers' flame is still alive and sparkly. Although I'm a recently self-confessed geek with an appetite for gizmos, I'll stick to my analog paper, thank you very much!

What can I say, I just like the smell of ink in the morning.

Erik Aerts

PS: For better lay-out check http://promusing.wordpress.com

iene miene mutte...

2009-05-20T12:07:00.005+02:00

Het volgende zal velen waarschijnlijk wel bekend zijn: Je wil eens lekker ontspannen in de zetel voor de televisie (excuseer, ondertussen reeds digitale televisie, want anders loop je achter!). Ziehier het stappenplan. Stap 1: neem een kom chips of andere zoetigheden mee naar de zetel. Stap 2: plant dat maanvormige lichaamsdeel waar je twee benen samenkomen neer in de zetel. Stap 3: neem de afstandsbediening van je televisie, en die van je digitale decoder of recorder, en die van je dvd-speler, en neem die van je videorecorder (als je dat nog hebt trouwens) ook maar. Daar lig je dan, omsingeld door afstandsbedieningen. En dan begint het pas. Welk bakje of welke bakjes heb je nodig? Iene miene mutte…

Begrijp me niet verkeerd, ik ben voorstander van nieuwe technologische ontwikkelingen en digitale televisie en alles wat erbij komt kijken. Er gaat niets boven dat prachtige High Definition beeld. En als je je favoriete serie hebt gemist, kan je ze simpelweg terug opvragen. Je kunt nu zelfs live voetbal pauzeren, zodat je, na je plasbeurt, terug semi-live kunt hervatten waar je was gebleven. Allemaal prachtig toch? Maar dan komt de keerzijde van dat alles. Momenteel liggen er op mijn salontafel vier afstandsbedieningen netjes naast elkaar. Ook al ben ik van de generatie die met de nieuwe technologie is opgegroeid, zelfs ik heb het moeilijk met al die bakjes. Je moet je de frustratie van onze grootouders dan eens voorstellen. Toevallig ben ik onlangs bij mijn grootouders een videorecorder gaan aansluiten, omdat ze hun oude videocasettes weer wilden bekijken. Naast een dvd-speler en digitale recorder moest ik daar dus een derde toestel bijzetten. Het heeft me twee uur gekost om dat ding te installeren. Daarbovenop kostte het me nog eens twee uur om aan mijn grootouders uit te leggen hoe alles functioneert en om etiketjes te maken om op de vier verschillende afstandsbedieningen (tv, INDI, dvd, video) te kleven, anders weten ze niet welke afstandsbediening bij welk toestel hoort. De volgende dag kon ik mijn hele uitleg opnieuw gaan doen, want alle ‘kennis’ was al gaan vliegen. Nog een dag later ben ik het toestel weer gaan afkoppelen: het was te ingewikkeld voor hen. En ik neem mijn grootouders absoluut niets kwalijk, integendeel, ik begrijp hun frustratie. Vroeger was de vraag: Waar is die verdomde afstandsbediening nu weer gebleven? Ondertussen is die vraag geëvolueerd tot: Welke verdomde afstandsbediening moet ik nu gebruiken? Het lijkt wel een IQ-test. Eén ding moet ik die bakjes wel nageven: Ze zijn zo stevig dat ze elke woedeaanval overleven.

Binnenkort schakel ik over van INDI naar Telenet, weer een andere afstandsbediening dus. Maar er is licht aan het einde van de tunnel. Bij Telenet kun je de afstandsbediening immers koppelen aan meerdere toestellen. Dát noem ik nu eens revolutionair!

Dimitri Jacobs

Internet als exponent van de democratie

2009-05-19T16:28:00.002+02:00

De tijd dat persbedrijven nieuwsberichten monopoliseerden, ligt reeds geruime tijd achter ons. Nieuwe spelers zoals radio en televisie hebben er immers voor gezorgd dat de consument zich op de markt kan begeven met een zeker comfort aan selectie: diverse kanalen en bronnen kunnen aangeboord worden om de behoefte aan nieuwsvoorziening tegemoet te komen. De opkomst van internet was een nieuwe stap in die burgerlijke vrijheid van nieuwsselectie en –publicatie. De wereld is meer dan ooit een dorp geworden.

Nieuwsfeiten grossieren tegenwoordig in toegankelijkheid: ze zijn overal en van iedereen. In deze context krijgen online journalisten een nieuwe rol toebedeeld: webredacteurs worden informatiebemiddelaars. In die rol kunnen zij opnieuw nuttig zijn voor burgers die in een online samenleving actief willen deelnemen aan het democratisch proces. Nergens meer dan in die virtuele gemeenschap beheerst het volk informatie.

De nieuwe werkelijkheid komt hard aan voor ‘traditionele’ media. Zij zijn niet meer de belangrijkste brengers van amusement of reclame. Het virtuele beest dat in menig mens los is gebroken, heeft er zelf voor gezorgd dat de sociale functie van oude media wordt overgenomen door ontmoetingssites waar de burger een tweede, denkbeeldig, leven leidt. Krantenadvertenties en landelijke debatingclubs maken geleidelijk plaats voor elektronische communes.

Andere nieuwsrol

Een van de voornaamste voordelen die internet als nieuwsmedium inhoudt, is permanente actualiteit. Het is niet gebonden aan tijd- of ruimtebarrières en kan zo op elk moment van de dag nieuws aanbieden die meteen beschikbaar is. Daarnaast worden nieuwsberichten op het web doorgaans omkaderd door beeld en geluid waardoor bestaande radio- en tv-omroepen hun unieke karakter hebben moeten inleveren. Ondanks het gegeven dat internet in vergelijking met de originele media nog steeds inferieure kwaliteit aanbiedt, hebben radio en televisie hun dwingende karakter verloren en een andere, in vele gevallen secundaire, nieuwsrol (gericht op entertainment) meegekregen.

Ook de krantenindustrie moet buigen voor de veelzijdigheid van het wereldwijde web. Jongere generaties groeien op in een wereld waar ‘nieuws’ steeds minder van een papieren drager wordt gelezen. Diverse krantenbedrijven hebben op deze evolutie gereageerd met het aanbieden van hun product via een website, waarmee de oude ambachtelijke journalistiek definitief verloochend lijkt.

E-democracy

Ondanks de alomtegenwoordigheid van internet en online journalistiek blijft het romantische beeld van traditionele media overeind. Ze hebben aan uniciteit ingeboet, maar blijven deel uitmaken van het leven van de burger. Eén van de redenen waardoor die burger aangezet wordt tot een intense beleving op het internet, is de mogelijkheid om zelf journalist te spelen. Via allerhande platformen en weblogs kan de consument zich verplaatsen in de rol van nieuwsbrenger. Burgers lijken gemakkelijker sociaal engagement aan te gaan als ze zich kunnen schuilen achter een anoniem scherm. Vooral als zij zich kunnen inzetten voor verkiezingen en gerichte acties op sociaal-maatschappelijk terrein blijken burgers de e-democracy te omhelzen. Journalistiek en burgerschap kunnen in het internettijdperk op vruchtbare wijze bij elkaar komen.

(gebruikte bron: rug.nl)

Jonas Debaveye

Betalen voor sterke online journalistiek

2009-05-19T11:18:00.006+02:00

Een aantal jaar geleden dachten de papieren kranten dat ze met een digitale versie een nieuwe bron aangeboord hadden. Die illusie is vandaag al doorprikt. Maar er is een oplossing. Edwy Plenel, ex-chef Le Monde, wijst met Mediapart krantenuitgevers de juiste weg op het internet. Het concept: een handvol jonge journalisten zorgen – zonder deadline – voor kwalitatieve verhalen en gaan op zoek naar scoops. Tegen betaling kunt u die online lezen. “De zeepbel van gratis informatie staat op springen,” zegt Edwy Plenel in De Morgen.

Op 16 maart 2008 verschenen de eerste artikels op Mediapart.fr. De openingspagina – die er erg goed uitziet – kan iedereen gratis bekijken. Om ook het betere werk te kunnen lezen, neem je best een abonnement van negen euro per maand. Je krijgt voor dat geld ook een blog, zodat je zelf aan de site kan meebouwen.

De gratis voorpagina haalt een half miljoen bezoekers per maand. Edwy Plenel en zijn redactiechef François Bonnet hoopten na een jaar 20.000 abonnees te hebben, maar de 15.000 klanten die de site vandaag telt, zijn toch niet mis. Vlug uitgeteld, levert dat zo’n 1,6 miljoen euro per jaar op. Nog eens 400.000 euro komt van de verkoop van artikels.

Gratis media was een fout

Ruim een jaar geleden lachte de hele mediawereld Edwy Plenel uit om zijn idee. Het motto luidde ‘het internet is van iedereen en dus gratis’. Heel wat kranten, waaronder De Standaard, plaatsten al hun stukken integraal op hun website. Adverteerders zouden de kosten wel dragen. Dat gebeurde echter niet. Plenel: “Wil je winst maken, moet je voor je site vijftien lezers hebben voor elke lezer van je papieren krant. Dat is onrealistisch.”

Volgens Plenel heeft het overaanbod aan al die gratis informatie het vak gedevalueerd. Er is te weinig echt onderzoek – de basis van goede journalistiek – en feiten worden vervangen door opinies. “Maar de zeepbel van de gratis media staat op ontploffen. Over twintig jaar zal men terugkijken en beseffen dat in de voorbije jaren een grote fout gemaakt werd.” Aldus Plenel.

Anders dan de anderen

De redactie van Mediapart past rond één tafel en de redacteurs zijn gemiddeld 35 jaar. Op de ochtendvergadering deelt geen chef de opdrachten uit, maar heeft elke redacteur een interessant thema voorbereidt. Daarop wordt er veel gediscussieerd, omdat het kan en omdat het moet. Plenel: “Als je wilt dat mensen betalen voor je werk, dan moet je ander werk brengen dan wat je op andere sites gratis vindt. Ofwel moet het exclusief zijn, ofwel moet het beter zijn geschreven, ofwel moet het dieper graven…”.

Mediapart-journalisten zijn verlost van vele frustraties. Ze hoeven zich niks aan te trekken van een afgesproken lengte. Ook deadlines zijn bij Mediapart taboe. Een stuk vraagt wat het vraagt. Wel moeten de redacteurs alle vormen van media onder de knie hebben. Tekst, foto’s of film, ze beslissen zelf welk medium het best past bij een verhaal.

Journalistiek die een stap verder zet

Het model van Plenel is nog pril en of het op lange termijn een succes wordt, is nog af te wachten. Zolang zijn team kwaliteit levert, maakt Plenel zich echter geen zorgen over inkomsten. “Dagelijks nieuws en korte berichten van persagentschappen zullen altijd gratis te vinden zijn, maar evengoed zal er altijd een grote groep mensen bereid zijn om te betalen voor sterke journalistiek die een stap verder zet.” Aldus Plenel.

Edwy Plenel gelooft nog steeds in de papieren krant, “maar dat ze al hun stukken op het internet kunnen zetten en denken het werk terug te verdienen met advertenties, kunnen ze vergeten.” De boodschap is ondertussen doorgedrongen bij zowat alle uitgevers, Rupert Murdoch van The Wall Street Journal, The Times en The Sun op kop. Ook bij de Vlaamse uitgeverijen De Persgroep en Corelio worden verschillende mogelijkheden – een abonnement of betalen per artikel – onderzocht.

Naar een artikel van Brecht Decaestecker in De Morgen op vrijdag 15 mei.

Maja Cools

Sporza.be en deredactie.be bewandelen het multimediale pad

2009-05-18T14:05:00.006+02:00

Sinds 4 mei 2009 steken de twee grootste informatiewebsites van de VRT, deredactie.be en sporza.be, in een nieuw jasje. Een multimediaal jasje zeg maar. De gloednieuwe layout en indeling van beide pagina's is even aanpassen voor de dagelijkse bezoekers, maar de integratie van tekst, video- en audiofragmenten is alvast een stap in de goede richting.

De VRT beseft maar al te goed dat de multimediatrein vertrokken is en ze deze rit absoluut niet mag missen. In 2008 waagde de openbare zender een eerste schuchtere poging op het multimediale terrein. vrtnieuws.net moest plaats ruimen voor de redactie.be, waar meer ruimte was voor video en audio. Dit eerste project had nogal wat last van kinderziektes en een tweede aanpassing drong zich begin dit jaar dus op.

Het Live Match Centre van Sporza.be was vorig jaar al een schot in de roos. Eindelijk kon de internet-gebruiker wedstrijdsamenvattingen, interviews en analyses online bekijken. Met de introductie van Videozone gaat sporza.be nog een stapje verder. Zo kan je bepaalde videofragmenten die je later wil herbekijken kan je onder Mijn Selectie categoriseren. Voor de meeste audio- en video-opnames hoef je geen vijf keer door te klikken, maar ze zijn rechtstreeks toegankelijk vanaf de hoofdpagina. Een absolute verademing voor de vaste bezoekers van de website.

De ordening lijkt op het eerste zicht chaotischer, maar is enkel kwestie van aanpassing. De opgepoetste lay-out doet me denken aan de webstek van Het Nieuwsblad. Bovenaan de hoofdpagina vind je de verschillende hoofdrubrieken waar je het nieuws per thema kan terugvinden. Dankzij de aanwezigheid van screamers, videobeelden en audiofragmenten lijkt het haast of je op hetzelfde moment de krant leest, televisie kijkt en radio luistert.

Niet toevallig start de VRT op 4 mei ook met verkiezingingen09, het duidingsprogramma van de openbare omroep over de nakende gemeentelijke en Europese verkiezingen. Peilingen, debatten, de stemtest, discussiefora, een virtueel bezoek aan het Vlaams of federaal parlement, herhalingen van politieke programma's, kieslijsten. Dit alles en meer laat je toe om de verkiezingsstrijd met argusogen te volgen.
Voor Sporza.be kon de vernieuwing ook op geen beter tijdstip komen. Aan de vooravond van alweer een goed gevulde sportzomer (Tour de France, WK atletiek, WK zwemmen, Wimbledon, ...) heeft de internetgebruiker nog tijd genoeg om de interface tijdig onder de knie te krijgen.

Als we dan toch een kleine kanttekening mogen maken: die kinderziektes die we eerder aanhaalden lijken hardnekkiger dan gedacht. Video's stoppen halverwege, je krijgt een screenshot in plaats van een video te zien, de syncronisatie zit niet snor. Er is met andere woorden nog wat werk aan de winkel om beide website 100% vertrouwbaar en gebruiksvriendelijk te maken, maar het juist pad is alvast gekozen.

Jelle Huybrechts

Nieuwe zoekmachine luidt Web 3.0-tijdperk in

2009-05-05T19:40:00.027+02:00

Er is een nieuwe zoekmachine op komst. Nog deze maand wordt Wolfram Alpha gelanceerd. Wolfram Alpha is een bijzondere zoekmachine die gewone vragen in mensentaal kan beantwoorden, dat beweert de maker Stephen Wolf. Met de komst van deze zoekmachine staan we aan de vooravond van het Web 3.0-tijdperk.

*Update: De nieuwe zoekmachine staat online!*

De nieuwe (gratis) zoekmachine begrijpt vragen en kan deze gericht beantwoorden. De zoekmachine maakt hiervoor gebruik van de informatie die beschikbaar is op het internet. Je kan zowel praktische vragen (Bijvoorbeeld: 'How is the weather in Paris?') als mathematische vragen stellen. Naast een antwoord op de gestelde vraag biedt de zoekmachine ook nog extra informatie aan die met het onderwerp te maken heeft (Bijvoorbeeld: een kaart van Frankrijk of informatie over Parijs). De zoekmachine kan ook verbanden leggen door het maken van cross checks. De zoekmachine kan nagaan hoe bijvoorbeeld het weer in Parijs was toen Nicolas Sarkozy de eed aflegde. De webpagina van de nieuwe zoekmachine lijkt op die van Google: een sobere opbouw met zoekbalk.

Wolfram

De bedenker is Stephen Wolfram. Hij ontwikkelde de nieuwe zoekmachine aan de Amerikaanse universiteit Harvard. Wolfram houdt zich al langer bezig met het bedenken van software om informatie aan elkaar te linken. Eerder ontwikkelde hij het programma Mathematica.

Web 3.0

Met de komst van deze zoekmachine zouden we wel eens aan de vooravond kunnen staan van een nieuw internettijdperk. Web 3.0 is de natuurlijke opvolger van het internet zoals we dat vandaag kennen. Bij Web 2.0 stonden de gebruikers centraal die samenwerkten om zoveel mogelijk informatie op het net te krijgen. Web 3.0 wordt gekarakteriseerd door ‘intelligente’ webapplicaties die gebruik maken van mensentaal. Het internet wordt op die manier omgevormd tot een informatiebron die vragen begrijpt en beantwoordt zoals mensen dat doen.

Naar aanleiding van dit artikel en deze video.

(Sara Pabian)

Het Calimero complex van online journalisten

2009-05-03T15:24:00.003+02:00

Laat kranten en tijdschriften links liggen bij de plaatselijke dagbladhandelaar. Hou uw mede treinreiziger niet langer in een wurggreep ter verovering van de laatste Metro. Negeer de zure glimlach van Martine Tanghe op uw beeldscherm. Voortaan kunt u immers waar en wanneer u wilt nieuws online consulteren. Het lijkt wel een reclame voor een dubieuze gsmoperator.

Online News, quoi?

Online Nieuws is snel, kort op de bal en gratis. Vooral jongeren raken dus wegwijs met deze soort nieuwsgaring. In België doen vooral de sites van bestaande kranten en omroepen het goed. In Nederland daarentegen is er de hype van nu.nl, een medium dat enkel online kan geraadpleegd worden. Volgens een onderzoek van het Pew Research center for the people & the press steeg de online nieuwsconsumptie met een derde sedert 2006.

De Calimero’s van de redactie

Door deze steile opmars van online nieuws maken traditionele redacties ruimte voor online journalisten. Ondanks de populariteit van het nieuwe medium staan journalisten echter niet te springen voor online werk. Volgens www.6minutes.be bleek uit een enquête bij journalisten uit de Amerikaanse staat North Carolina dat online journalisten het woord ‘online’ liever niet bij hun functiebeschrijving staan. In hun e-mail signatuur en bij telefoongesprekken lieten ze ‘online’ vallen, zelfs al staat het wel zo in de colofon van de krant.

Online journalisten voelen zich dus minderwaardig tegenover hun collega’s van klassieke redacties. Het nieuwe medium is te vluchtig, te mainstream voor “echt” journalistiek werk. Een elitaire mening voor een werksector waar de ene helft zich professionele wereldverbeteraar noemt en de andere helft zich als een soort van nieuwe Jezus op de olijfberg heeft genesteld om het goede woord te verspreiden.

The future is bright

In de huidige mediamalaise zien online journalisten wel mogelijkheden. In opnieuw een onderzoek van het Pew Research Center waren 40 procent van de ondervraagden ervan overtuigd dat online nieuws uiteindelijk een winstgevend en zelfbedruipend inkomstenmodel zal zijn. Slechts 11 procent van de online journalisten zei daarin relatief weinig vertrouwen te hebben. 39% van de ondervraagden meent vervolgens dat hun online redactie zelf is gegroeid, ondanks de financiële crisis.

Deze journalisten lijken zich ook meer bewust te worden van hun troeven. Volgens de ondervraagden waren de mogelijke diversiteit aan meningen en de technologische verwezenlijkingen fundamentele troefkaarten voor de online journalist.

Online journalisten kunnen dus met gerust hart hun eierschelpje afzetten. Het lijkt immers zo dat in de toekomst zij groot zullen zijn, en de traditionele media klein.

Naar aanleiding van www.6minutes.be (15.07.08) en www.belgiancowboys.be (09.04.09)

Lisa Brille

Nieuwe doorbraak voor interactieve televisie

2009-04-29T13:30:00.003+02:00

Dankzij de interactieve televisie kunnen kijkers binnenkort live via hun televisietoestel met elkaar in contact komen. In het kader van zijn doctoraat onderzocht David Geerts van het Centrum voor User Experience Onderzoek het interactieve kijkgedrag van 150 proefpersonen.

Uit Geerts’ onderzoek blijkt dat interactieve televisie te weinig rekening houdt met het sociale karakter van het medium. “Heel wat kijkers maken gebruik van “time shifting”, zeg maar het achteraf bekijken van opgenomen televisieprogramma’s. Zo een toepassing maakt het gebruik van je televisietoestel net veel individueler: wie een programma pas later bekijkt, kan er onmogelijk over meepraten op het werk of in de trein. Andere typische interactieve functies zoals “online bankieren” en “video-on-demand” zijn ook heel persoonlijk”, aldus Geerts.

Geerts formuleerde twaalf aanbevelingen die interactieve televisie socialer kunnen maken, waaronder het chatten met andere kijkers. Hoewel de meeste proefpersonen hier zeer enthousiast op reageerden, bleek privacy gevoelig te liggen.“Wie met z’n pc berichten verzendt, zit meestal alleen achter z’n scherm, maar als je daarvoor het televisietoestel gebruikt, dan kan de rest van de familie ongehinderd meelezen. Daarom is het wenselijk dat er bijvoorbeeld een icoontje verschijnt dat aangeeft wanneer de gebruiker niet alleen is in de huiskamer.”

Ten slotte is het belangrijk dat de kijker steeds volledige controle kan behouden. Als de kijker een film wil zien zonder gestoord te worden, dan kan een niet-storend icoontje op het scherm geplaatst worden.

Céline de Clippel

Van e-book tot e-broek?

2009-04-29T08:57:00.005+02:00

Vergeet het e-book. Vergeet de digitale krant. Hier is de ware revolutie in het digitale land… de e-broek! Wel goed oppassen dat je niet met lege batterijtjes komt te zitten. Het zou wel eens voor schaamtelijke taferelen in het straatbeeld kunnen zorgen…

We kennen allemaal wel het probleem: je wordt ’s morgens wakker en bent voor de zoveelste keer genoodzaakt om een broek aan te trekken. Inderdaad, dit kost niet alleen tijd. Neen, met het prut nog vers in de ogen is het voor velen vaak een zware opgave om die broek over de juiste ledematen te trekken. Armen en benen? Probeer ze maar eens uit elkaar te houden met je ogen half toe…

Met één druk op de knop van je e-broek – de rits figureerde in enkele prototypes, maar leek uiteindelijk toch minder geschikt – worden al deze (en andere) problemen volledig van de baan geveegd. Nooit meer vlekken op je broek. Nooit meer een gescheurde naad bij het bukken! “De e-broek is de grootste revolutie in het kledinglandschap sinds Adam besloot om een vijgenblad te dragen,” zegt Jean S. van de Nederlandse krant Trouw SER+.

Maar hoe werkt de e-broek? “Eerst en vooral: de e-broek is echt,” verzekert Levi Lee (e-broekontwikkelaar bij Alphacont). “Het is dus geen simpele holografische weergave. Daar zitten mensen ook niet op te wachten. Marktonderzoek heeft ons namelijk geleerd dat mensen niet kunnen zonder hun zakken. De e-broek kan je dan misschien ook beter vergelijken met een digitale bodypaint, maar dan zonder de grote nadelen van dat vuile goedje.”

De Cybroek van Alphacont zal de eerste e-broek zijn op de markt en zowel in elektronicazaken als kledingwinkels verkrijgbaar zijn. “Zo hopen we een ruim publiek aan te spreken,” zegt Lee. “Mannen en vrouwen kunnen de e-broek gewoon in hun favoriete winkel vinden.” Alphacont is trouwens ook bezig met de ontwikkeling van een E-shirt. Dat project staat echter nog in zijn kinderschoenen. “De E-vorm is minder gemakkelijk om mee te werken dan de T-vorm,” lacht Lee.

E-broekconcurrent Amazon is momenteel dan weer bezig met het ontwikkelen van de e-rok, maar voorlopig zonder succes. De wetenschappers van Amazon blijken nog niet verder te komen dan enkele schaamlapjes. Wonder wel mét e-pijlenboog als accessoire?!

Maarten Franck

Hoe overleef je een crisis in het Googletijdperk

2009-04-26T20:07:00.005+02:00

Voor wie het nog niet gemerkt zou hebben: het gaat niet goed met de wereldeconomie. Er woedt een Crisis - met een hoofdletter - en die laat zich ook in de media voelen. Volgens Amerikaans journalist Jeff Jarvis speelt er echter meer dan dat: “Wat we nu meemaken, is de verschuiving van het ene tijdperk naar het andere”.

Een korte introductie voor wie hem nog niet kent: Jeff Jarvis is de man achter de weblog BuzzMachine, waarop hij verslag uitbrengt van de nieuwste ontwikkelingen op het vlak van nieuwe media. Hij is ook columnist voor The Guardian, auteur van het boek ‘What Would Google Do?’ en hij geeft les aan de studenten journalistiek van de New York University. En dat is nog maar een fractie van zijn eindeloze cv.

In zijn spraakmakende boek ‘What Would Google Do?’ voorspelt hij het einde van de traditionele media. Zijn boodschap is echter nauwelijks zo pessimistisch als ze klinkt, want Jarvis ziet in het einde van het ene tijdperk meteen mogelijkheden voor het volgende: “Het businessmodel dat we al jaren hanteren is door de komst van allerhande nieuwe technologieën hopeloos verouderd. Wie wil weten hoe er in de toekomst geld verdiend zal worden, kan maar beter goed kijken naar bedrijven die zich nu al hebben aangepast aan het internettijdperk. Bedrijven als Google.” Hun geheim? Luisteren naar wat de klanten echt willen. Zo hebben ze de economische revolutie niet alleen zien aankomen, ze zijn er zelfs in geslaagd er hun voordeel uit te halen.

Boeiender dan ooit

Kleine aanpassingen binnen mediabedrijven volstaan volgens de journalist niet langer: “Het is hoog tijd om het concept ‘krant’ opnieuw uit te vinden. Mediabedrijven moeten nieuwe dingen gaan doen en bovendien moeten ze die nieuwe dingen veel efficiënter doen. Er zijn tegenwoordig zoveel manieren om nieuws aan de man te brengen.” Dat is meteen ook de reden waarom Jarvis zijn studenten leert bloggen, video’s uploaden en twitteren. In plaats van de consument te verleiden om naar jouw site te surfen, kan je hem immers beter opzoeken op de plekken waar hij zich toch al bevindt.

Ondanks – of net dankzij – alle (toekomstige) verschuivingen in het medialandschap is de taak van de journalist misschien wel boeiender dan ooit: wie het een beetje handig weet aan te pakken, kan zeker een plaats veroveren in het tijdperk van de user generated content. Denk maar aan het filteren van fouten uit de online content, het selecteren van de meest relevante informatie en zelfs het overbrengen van de vaardigheden om goede online teksten te schrijven.

Tips voor de toekomst

Mogelijkheden genoeg dus - en Jarvis himself heeft zelfs nog enkele tips voor de ondernemende student journalistiek: “Leer alle mogelijkheden van de nieuwe media kennen. Vroeger koos je één specialiteit, maar dat is verleden tijd. Nu moeten journalisten van alle markten thuis zijn.” Maar polyvalentie is niet het enige sleutelwoord: “In een economie waarin individuen steeds belangrijker worden, moet je als journalist een eigen meerwaarde creëren. Begin een blog, start een videokanaal of deel je ideeën via Twitter. Een journalist moet naam maken. De waarde van een nieuwsmedium wordt steeds vaker afgemeten aan de verzamelde reputaties van de journalisten die ervoor werken,” aldus Jarvis.
De boodschap is duidelijk: blog, twitter en upload erop los en haal zo je voordeel uit de crisis, just as Google would do.

Naar een artikel van Pieter Dumon in De Morgen op vrijdag 24/04/2009.

(Door Heidi Vloeberghen)

MimicMe. Shop until you virtually drop.

2009-04-22T17:20:00.004+02:00

Het internet is al jarenlang de place to be voor shopaholics. Handtassen die niet verkrijgbaar zijn in België, shoppen na sluitingsuur, online kan het allemaal. Dit online shoppen heeft wel één gigantisch nadeel, je kan je koopwaar niet passen. Maar Mimic Media heeft daar iets op gevonden. Hun laatste initiatief MimicMe is een virtuele paskamer waar klanten kledingstukken kunnen passen, becommentariëren en delen met Mimiccontacten.

MimicMe is een online 3D fashion community. Hier maak je een avatar of Mimic, zoals ze het zelf noemen, die volledig op jouw lijf geschreven is. Naast je gezichtcontouren en kapsel voer je ook jouw lengte, borstomtrek, taille en alle andere noodzakelijke maten in en duik je de virtuele kleerkast in. Met slechts één klik op de muis wordt jouw virtuele zelf een echte fashionista. Een paar muisklikken verder en eveneens een aantal euro's minder en jouw favoriete kledingstuk is onderweg.

Net zoals op andere sociale netwerksite kan je chatten of reageren op looks van andere leden, maar in tegenstelling tot Facebook e.a. staat MimicMe nog in haar kinderschoenen. Het aanbod is eerder beperkt omdat de deals met kledingketens nog niet volledig rond zijn en het digitaliseren van alle kledij monnikenwerk is. Elk kledingstuk wordt gedigitaliseerd aan de hand van naaipatronen en foto's om het virtuele passen zo reëel mogelijk te maken. In feite is MimicMe een demosite waarmee Mimic Media online kledingketens probeert te overtuigen om de virtuele paskamer te integreren in hun site, maar ondertussen wordt de site al bestookt door talloze fashionista's.

Het is nog te vroeg om te zeggen of MimicMe een succesverhaal zal worden, maar het is zonder twijfel een fijn speeltje voor de modebewuste medemens.

(Els Jacobs)

Politics @ twitter

2009-04-21T14:51:00.003+02:00

Politici moeten mee zijn met hun tijd. Analisten zijn het er over eens dat Barack Obama het mede dankzij het gebruik van online media als twitter in zijn campagne tot Amerikaans president heeft geschopt. Sindsdien hebben zelfs notoire digibeten als Obama’s voormalig tegenstander John McCain de twittermicrobe te pakken. Met de verkiezingen in zicht ontsnappen ook de Vlaamse politici er niet langer aan.

Nieuwe media zijn hot in het politieke landschap. Obama’s massale internetcampagne kan gezien worden als een hoeksteen voor zijn electoraal succes eind vorig jaar. Obama was zeker niet de enige politicus die mee was met de laatste online trends, maar wel één van de meest actieve. Meer dan opportunisme lijkt er in de meeste gevallen echter niet achter te zitten. Zo staakten voormalig presidentskandidaten John Edwards en Joe Biden hun twitteractiviteiten meteen na het einde van hun verkiezingscampagne. Wie oprecht interesse voor een dergelijk medium betoont, doet zoiets niet.

Sinds kort kunnen we ook de avonturen van John McCain volgen. Nog geen jaar geleden gaf de intussen 72-jarige senator toe "niet online" te zijn. Pas op 23 januari van dit jaar, drie dagen na de inauguratie van Barack Obama, werd hij actief als twitteraar. Enkele weken geleden gaf hij zijn eerste twitterview met George Stephanopoulos, de politieke journalist van de zender ABC. Hij antwoordde op een tiental vragen zonder de 140 tekens te overschrijden. In aanloop van de senaatsverkiezingen van volgend jaar, wil hij via twitter zijn imago opkrikken. “Volgens mij was hij zijn imago van de oude man die niet mee kan met zijn tijd tijdens de campagne beu”, zei Steve Goig, professor journalistiek aan de Arizona State University. ”Een manier om van dit imago af te raken, is natuurlijk het gebruik van nieuwe media”. Ondertussen heeft hij alleszins al bijna een half miljoen followers.

De reacties op deze plotse koerswijziging zijn gemengd. Sommige waarnemers vinden het knap dat een conservatieve grijsaard als McCain uiteindelijk toch heeft ingezien dat internet een enorme invloed heeft op de huidige maatschappij en dat hij nu blijkbaar toch begrepen heeft dat er op die manier heel wat stemmen geronseld kunnen worden. Hij zou het zich dus niet langer kunnen permitteren om zich af te sluiten van het online gebeuren. Evenveel reacties gaan echter de sceptische toer op. Enerzijds wordt er wat lacherig gedaan over hoe McCain echt wel hopeloos te laat komt met zijn inhaalbeweging. Het ware misschien beter geweest om – eens de boot gemist – te volharden in het zich afzijdig houden en zo de ware conservatieve kiezers aan zijn kant te krijgen. Anderzijds is al meermaals het vermoeden geuit dat het helemaal niet McCain zelf is die de microblogs op twitter post. Hoe zou een digibeet als McCain plots de kunst van het twitteren geleerd hebben en er meteen klaarblijkelijk aan verslaafd kunnen raken? Zijn perswoordvoerder gaf onlangs toe dat McCain “heel erg traag typt” en dat de teksten daarom meestal door een medewerker ingevoerd worden. Maar de inhoud zou weldegelijk door McCain zelf bepaald worden.

Wat er ook van zij, het geval-McCain bewijst dat zelfs de meest ravissante internethaters zich stilaan genoodzaakt zien een profiel aan te maken op twitter. In Vlaanderen is het nog net niet zo ver. Als we kijken naar de meest actieve twitteraars onder de Vlaamse politici, komen voor de hand liggende namen als Vincent Van Quickenborne (Q voor zijn twitter-followers) en Jürgen Verstrepen tevoorschijn.

Toch komt ook hier, met de komende verkiezingen van 7 juni in gedachten, de trein stilaan op gang. De vergelijking tussen Vlaanderen en Amerika gaat niet helemaal op, maar toch is het opvallend dat steeds meer Vlaamse politici en politieke partijen hun eerste stappen op twitter zetten. Hieronder volgt tot slot nog een kort overzicht:

Groen, aangemaakt op 5 december 2008, maar echt actief sinds 7 februari. Followers: 249.
Open VLD, aangemaakt op 26 februari 2009. Momenteel is er nog niet veel interactie te zien: ze verwijzen meestal naar hun website of artikels. Followers: 139.
Vlaams Belang, aangemaakt op 2 maart 2009 en onmiddellijk actief. Echt populair is de pagina echter niet, met slechts 11 followers.
N-VA, aangemaakt op 16 maart 2009 en onmiddellijk actief. Toch zijn er nog steeds maar 7 followers.
Sp.a, aangemaakt op 7 april 2009 en al onmiddellijk actief. Hierbij zijn er 51 followers.
CD&V en Lijst Dedecker hebben wel al een pagina aangemaakt, maar zijn nog niet actief. SLP werd niet teruggevonden via twitter.

Politici:

Annemie Turtelboom (Open VLD): sinds 15 december 2008, 39 followers, maar heel weinig updates
Hendrik Bogaert (CD&V): sinds 12 januari, 80 followers
Patricia Ceysens (Open VLD): sinds 3 maart, 17 followers
Tinne Van der Straeten (Groen!): sinds 27 maart, 55 followers

(Helen Bogaerts en Tijs Vanderstappen)

Master in Facebook

2009-04-09T20:36:00.016+02:00

Dat sociale media razend populair zijn, had u ongetwijfeld al gemerkt. Niet alleen bedrijven, ook onderwijsinstellingen spelen daar nu op in. Eentje althans. Want vanaf september organiseert de universiteit van Birmingham City een master in sociale media. Wat dacht u van een ‘master in facebook’?

Er gaat geen week voorbij of er is weer nieuws uit het land van Facebook en consorten. Vorige week nog berichtten de traditionele media over het gebruik van Facebook en Twitter bij protestacties tegen de G20. Zelfs de aardbeving in het Italiaanse dorpje L’Aquila zorgde na minder dan een etmaal al voor steunbetuigingen op de sociale netwerksites. Sociale media zijn hot, zoveel is duidelijk. Maar is dat wel voldoende om er ook een volledige master aan te wijden?

De universiteit van Birmingham City meent kennelijk van wel. Naast opleidingen in nieuwe, interactieve en multimedia, kan je er vanaf volgend academiejaar immers terecht voor een master die je wegwijs maakt in de wondere wereld van bloggen, Facebook en Twitter. 48 weken lang wordt er dieper ingegaan op het belang van sociale netwerksites voor communicatie- en marketingdoeleinden.

Dat deze sociale media de marketinginstrumenten van de toekomst zijn, hebben ze in Birmingham maar al te goed begrepen. Getuige hun eigen Youtube-kanaal, Flickr-pagina, Facebook-netwerk en Twitter-microblog. Toch richt de universiteit zich naar eigen zeggen niet op nerds of ‘IT geeks’. De opleiding wordt afgestemd op een ruim publiek, wat tevens impliceert dat het niveau relatief algemeen zal blijven.

Het blijft dus maar de vraag wie zich in september zal aandienen. De master mikt op studenten met ambities in onder meer marketing en journalistiek. Het belang van de sociale media in deze sectoren is uiteraard niet te onderschatten,maar de huidige generatie studenten heeft deze vaardigheden al grotendeels zelf onder de knie. Waarom dan 4400 pond of omgerekend 4742 euro neertellen voor een cursus die weinig meer bijbrengt dan een aantal theoretische bespiegelingen, die in de professionele praktijk weinig soelaas bieden?

En wat met de houdbaarheidsdatum van een dergelijke opleiding? De huidige sociale media bezitten ongetwijfeld nog een enorm groeipotentieel en in de toekomst zullen ook nieuwe applicaties hun weg naar het grote publiek vinden. De toekomstige jeugd zal echter met web 2.0-toepassingen opgroeien zoals voorgaande generaties met televisie werden grootgebracht. Wie zal dan de schoolbanken bevolken?

Dorien Wijnendaele

‘Inhoud is belangrijker dan vorm’

2009-04-06T21:47:00.002+02:00

De Pulitzer Prizes, de meest prestigieuze prijzen voor journalistiek in de VS, hebben aangekondigd dat voortaan ook publicaties, die enkel op het internet verschijnen, kunnen meedingen naar de prijs, en dat in alle veertien journalistieke categorieën.

De Pulitzer Prize is een Amerikaanse journalistieke prijs op het gebied van nieuws, kunst en letteren. De prijs is genoemd naar Joseph Pulitzer, een Amerikaans krantenmagnaat van Hongaarse afkomst. Hij kocht in 1883 de New York World en maakte er een populair en (niet onbelangrijk) politiek onafhankelijk blad van. Dat hij commercieel ingesteld was, bleek uit het enige doel dat hij voor ogen had met de krant: de oplage ervan zo gestaag mogelijk uitbreiden. Toch bleven ook zijn journalistieke opvattingen erg belangrijk. Zo zag hij journalistieke producties als een middel om strijd te leveren tegen allerhande politieke wantoestanden. Deze opvatting zal vanaf 1917 leiden tot het invoeren van een aantal prijzen, ter beloning van specifieke journalistieke prestaties. Sindsdien wordt de prijs jaarlijks in april toegekend door de School of Journalism van de Columbia Universiteit in New York.

Sinds het invoeren van de prijs zijn er echter een aantal categorieën toegevoegd. Zo werd in 1943 fotografie toegevoegd, een evolutie die in de lijn lag met de ontwikkelingen die zich voordeden op het vlak van journalistiek. Tevens werd de categorie verklarende journalistiek ingesteld, die toont dat er naast de sensatiejournalistiek ook ruimte kwam voor hogere journalistiek.

Belangrijk voor de huidige ontwikkeling naar onlinejournalistiek is de beslissing in 1999 ook online informatie (online content) te aanvaarden. Hieraan was echter een belangrijke voetnoot verbonden: enkel die online content die ook een printversie had mocht meedingen naar de Pulitzer Prize. Negen jaar later is het deze beperking die wordt weggelaten. ‘Vooral omdat de kwaliteit van de journalistiek van essentieel belang is en niet de vorm waarin de inhoud wordt aangeleverd’, aldus het comité van de Pulitzer Prizes. En zo komt het dat de geschreven pers steeds meer ruimte moet maken voor de onlinepers… Een ontwikkeling waarover ongetwijfeld kan gediscussieerd worden!

(Ruth Roesbeke)

Neem een kijkje in de straten van Japan

2009-04-03T14:49:00.002+02:00

Google Street View is een rage en breidt zich snel uit. Met deze dienst van Google kun je op straatniveau door vele steden over de hele wereld wandelen.

Zou jij het erg vinden? Dat jouw huis door iedereen te zien is via Google Street View? In het Britse plaatsje Broughton waren ze er niet zo blij mee. Toen de cameraploeg van Google door de straten reed, blokkeerden bewoners de straten. Vervolgens belden ze de politie.

Google Street View wil iedere straat op de wereld gaan vastleggen op het internet. Zo kun je niet alleen een plattegrond van een wijk bekijken, maar kun je ook zien hoe de straten en de huizen in die straten er uit zien. Google maakt meter per meter foto’s en plakt deze vervolgens achter elkaar om zo de straat op straatniveau zichtbaar te maken. De beelden zijn verrijkt met foto’s van gebruikers van Panoramio, de fotodienst van Google.

Google Street View is razend populair. Niet alleen voor het functionele aspect van de site, maar ook om gewoon eens rond te kunnen wandelen in een stad aan de andere kant van de aarde. Rare mensen op te merken en misschien zelfs wel iemand die je kent, te zien lopen.

De service van Google wordt al langer gebuikt in Japan, de Verenigde Staten, Italië, Frankrijk, Spanje, Australië en Nieuw Zeeland. Naast de uitbereiding naar Groot-Brittannië, wordt Google Street View op dit moment ook in Nederland ingevoerd.

Volgens Google helpt Street View voornamelijk bij het oriënteren in een vreemde stad. Wanneer je de weg zoekt in een stad, kun je via Google Maps zien welke afslag je moet hebben. Via Street View kun je dan bijvoorbeeld zien dat bij deze afslag een kapper zit. De opnames en publicatie van de foto’s hebben echter gevolgen voor de privacy van bewoners van deze straten. Volgens een bewoner van Broughton zijn er sinds de opnames van Google al zes inbraken gepleegd. Google zelf zegt voorzichtig om te springen met de privacy van mensen. De beelden zijn niet live en bovendien worden gezichten en kentekens van auto’s onzichtbaar gemaakt. Google gebruikt hiervoor de zogenaamde blur-techniek, waarmee details van een foto vervaagd kunnen worden.

Toch zijn bij Google al vele klachten binnen gekomen. Dit zijn onder andere gevallen waarbij mensen gefotografeerd werden, terwijl ze uit een seksshop kwamen. Google heeft al honderden foto’s wegens privacyschending van het internet afgehaald. Toch worden niet in alle gevallen de beelden verwijderd. Een echtpaar uit het Amerikaanse Pittsburgh heeft Google in het begin van dit jaar aangeklaagd wegens privacyschending. Volgens het echtpaar had Google het bordje ‘Privé’ genegeerd bij het maken van de foto’s. De rechter oordeelde echter dat op Google Street View niet meer te zien is dan door een wandelende voorbijganger. Ook had het echtpaar geen gebruik gemaakt van Google’s procedure om de foto’s te laten verwijderen. Doordat ze de publiciteit op zochten, hebben ze zichzelf in de vingers gesneden, aangezien nu veel meer mensen de foto’s hebben bekeken.

Ook in België is Google begonnen met het fotograferen van de straten. Allereerst zal Brussel online verschijnen en daarna volgen Antwerpen en Gent. Nog even geduld en dan zullen ook onze straten en huizen te zien zijn op het internet. Maar moeten we daar nou blij mee zijn? Uit ervaringen is gebleken dat mensen vaak, ondanks de blur-techniek, herkenbaar blijven op Google Street View. Wil jij graag over de hele wereld te zien zijn, terwijl je net met een iets te kort rokje op een niet zo’n charmante manier van je fiets stapt? Je over straat loopt met je nieuwe lover, terwijl je oude lover eigenlijk nog niet weet dat het over is? Dit wil niemand. Je moet echter wel in je achterhoofd houden dat de kans dat dit gebeurt, net op het moment is dat Google opnames maakt, niet zo groot is. Bovendien worden de foto’s bij bezwaar van de site afgehaald. Blijf dus op de hoogte van Google Street View en volg de ontwikkelingen. En dan niet alleen om te checken of jij toevallig bent gefotografeerd in een oncharmante houding, maar ook om ongegeneerd een kijkje te kunnen nemen in de straten van ons landje en grappige of opvallende dingen te ontdekken.

(Birgit Zuurveld)

Weg met het papieren visitekaartje

2009-03-26T17:37:00.005+01:00

‘Ben jij al gepookt?’ Bij onze Noorderburen is het al een echte hype, maar in België lijkt het niet zo een vaart te lopen. Poken is de snelste manier om je online visitekaartje uit te wisselen. Vooral bij zakenmannen valt het nieuwste hebbeding goed in de smaak.

Het nieuwste gadget bestaat o.a. in de vorm van een bij en een panda. Het ziet er dus op het eerste gezicht uit als een kinderspeeltje, maar eigenlijk is het een handige en snelle manier om contactgegevens uit te wisselen. Een Poken is een sleutelhanger waarmee je door een simpele ‘handshake’ digitale gegevens kunt uitwisselen. Wanneer je de poppetjes tegen elkaar houdt, worden de identificatienummers of ‘keys’ via radiofrequenties uitgewisseld. Op een Poken kan je zo’n 64 contactegegevens bewaren.Via de ingebouwde USB-stick kan je de gegevens nadien via de website www.doyoupoken.com uploaden. Het ontvangen nummer wordt dan gekoppeld aan een profiel op de site. Welke informatie je wil delen bepaal je helemaal zelf. Bovendien kan je de Poken ook linken aan je profiel op sociale netwersites als Facebook, Twitter en LinkedIn.

Pokenmeetings

Niet alleen hippe jongeren poken, maar ook zakenmannen worden steeds vaker uitgenodigd om te poken met hun businesscontacten. Veel bedrijven delen nu ook pokenpoppetjes uit aan hun werknemers. Er wordt ondertussen al gewerkt aan meer zakelijke versies van de Poken. Deze nieuwste rage vond zijn oorsprong in Zwitserland en je ziet ze er dan ook overal opduiken. Ook in andere landen liggen de Pokens goed in de markt. Wereldwijd zijn er al minstens 60.000 exemplaren verkocht. In Nederland is de Poken al zo ingeburgerd dat er heuse pokenmeetings worden georganiseerd.

Peer pressure

In België, daarentegen, lijkt het niet zo een vaart te lopen met het poken. Gelukkig maar, want straks worden we om de haverklap lastig gevallen met slechte openingszinnen als ‘Zullen we poken ?’. Eens deze nieuwe trend ingeburgerd raakt, staan we onder constante druk om toch maar het laatste figuurtje in ons bezit te hebben. Enkele maanden geleden werd je bijna verplicht om een profiel te hebben op de sociale netwerksite Facebook om toch maar hip te zijn. Straks zijn we opnieuw onderhevig aan peer pressure en houden we ons bezig met het aanmaken van leuke profielen, het verzamelen van de verschillende figuurtjes en vallen we onze medemens voortdurend lastig met vragen als ‘Wil je met me poken?’.

Ben je toch een liefhebber van de Poken? Rep je dan naar de fansites om de laatste nieuwtjes uit te wisselen en te discussiëren over welk figuurtje jij nu het leukst vindt.

Astrid Boost en Charlotte Duthoo

Censuur op de werkvloer?

2009-03-22T19:28:00.009+01:00

Zeven op de tien werkgevers legt het internetgebruik op kantoor aan banden. Dat blijkt uit onderzoek van het tijdschrift Smart Business Strategies. Hoofdzakelijk erotische sites, goksites en illegale muzieksites worden (technisch of qua richtlijnen) tegengehouden. Maar ook de sociale netwerksite Facebook duikt vanaf dit jaar op in de top 10 van meest geweerde internettoepassingen.

Facebook, het is een fenomeen dat weinig introductie behoeft. Meer dan 175 miljoen leden wereldwijd, die dagelijks samen meer dan 3 miljard minuten online spenderen voor het schrijven van berichten op elkanders prikbord, om elkaar te “porren” of omwille van een van de vele andere dingen die je op Facebook kan doen. Trouwens, iemand zin in een online voedselgevecht of een ander spelletje?

Lijken die cijfers je misschien nog wat abstract? Laten we het dan maar zo stellen: één op de tien Belgen gebruikt Facebook, en de kans is groot dat jíj een van hen bent. Dat laatste zou echter wel eens iets kunnen zijn waar je baas niet al te blij om is. Zeker in deze tijden van economische recessie.

Facebook in de ban

Volgens het tijdschrift Smart Business Strategies, blijken werkgevers meer gevoelig te zijn voor de productiviteit van hun personeel dan vorig jaar. De economische crisis dient zich aan als verklarende factor. Gebruik van het internet voor privé-doeleinden kan minder en minder door de beugel op de werkvloer. Werd Facebook vorig jaar nog door minder dan één op vijf Belgische bedrijven afgeblokt, dan is dat aantal dit jaar verdubbeld tot 38%. Grote bedrijven als Belgacom, Roularta en KBC blokkeerden de toegang tot Facebook nog vrij recent.

België is trouwens niet het enige land waar de website van de werkvloer wordt verbannen. Bijvoorbeeld in Engeland werden sociale netwerksites, waaronder Facebook, al sinds 2007 door meer dan 70% van de bedrijven geblokkeerd. Verschillende Engelse bedrijven waarschuwden hun werknemers daarnaast ook, dat het bezoeken van deze websites tijdens de kantooruren een geldige reden is tot ontslag.

Censuur?

Is het ontoegankelijk maken van bepaalde websites dan een vorm van censuur? Wettelijk gezien niet. Een dergelijke controle is hier in België namelijk toegestaan, zolang ze maar niet in het geheim gebeurt (Zie CAO-81 van 26 april 2002). Betekent dit dat u daarom genoodzaakt bent om te werken in plaats van een van uw exen te stalken op Facebook? Natuurlijk niet.

Via een van de duizenden online proxyservers kan u (op eigen risico welteverstaan!) de beveiliging van uw werkgever omzeilen. Wat doet zo’n proxyserver dan precies? Zonder tot al te technisch jargon te willen vervallen, komt het er op neer dat je de website die je wilt openen, opent vanuit een andere website. Access Facebook at School is een voorbeeld van de vele applicaties die, wanneer geïnstalleerd, het internet afschuimen, op zoek naar (niet-geblokkeerde) proxy websites, via welke u uw favoriete sociale netwerk dan toch op het werk kan raadplegen.

De Heer zij geprezen voor de onbegrensde mogelijkheden van de technologie! Want, stelt u maar eens voor dat u echt had moeten werken tijdens uw wérkuren!

Maarten Franck

Internet populairder dan krant in VS

2009-03-20T20:21:00.005+01:00

Een nachtmerrie voor de krantenuitgevers in de Verenigde Staten is werkelijkheid geworden. In 2008 waren er voor het eerst meer Amerikanen die een beroep deden op het Internet dan op gedrukte kranten om aan hun nieuwsbehoefte te voldoen.

Dat toont het jaarrapport over de toestand van de media in de VS van het gerenommeerde Pew-onderzoeksinstituut in Washington aan. Desondanks blijft nieuws voor vele Amerikanen zeer belangrijk, maar zijn ze niet bereid er geld voor neer te tellen. Volgens de wetenschappers is het rapport het somberste tot dusver. Toch verwachten zij dat 2009 – door de economische crisis - vermoedelijk het moeilijkste jaar voor de Amerikaanse krantenbranche zal worden. Voorts gingen ook tijdschriften en radio in 2008 achteruit in de VS. Internetaanbieders gaan erop vooruit, net als de nieuwszenders.

Toch hebben de krantenuitgevers nog geen manier gevonden om de crisis te boven te komen. Ze blijven hardnekkig vasthouden aan het traditionele bedrijfsmodel van de vorige eeuw, maar reclame dekt in deze tijden slechts een deel van de kosten voor kwaliteitsjournalistiek.

Krant enkel nog online

Eerder besliste de Amerikaanse traditionele krant Seattle Post-Intelligencer om enkel nog online te verschijnen. De dagelijkse oplage bedroeg in de laatste dagen van de krant ongeveer 117 000 exemplaren. Dat is erg weinig in de grootste stad van de staat Washington. Het Hearst-concern, het uitgevershuis van de krant, probeerde tevergeefs de Seattle Post-Intelligencer te verkopen. Het krantenbedrijf leed vorig jaar ook een verlies van 14 miljoen dollar.
Een twintigtal werknemers zal nu nog bij de online versie blijven werken. Het enige gedrukte dagblad in Seattle is nu de Seattle Times.

Nu afwachten of de economische crisis er ook voor zal zorgen dat Vlaamse kranten enkel nog online zullen verschijnen. Dat de krantenbranche onder druk staat is al langer bekend. Denk maar aan Het Volk dat vorig jaar ophield te bestaan of de dalende krantenverkoop in Vlaanderen. Ook het feit dat kranten blijven investeren in een degelijke nieuwssite (zie vernieuwing De Standaard) is misschien een teken aan de wand.

Hans De Bie

Naar De Morgen, HLN.be

Welke smiley ben jij?

2009-03-16T15:44:00.004+01:00

Emoties in de uitverkoop
Studenten van de Hogeschool Limburg stelden zich de vraag of smileys onze gevoelens wel goed weergeven. De kleine gele icoontjes duiken te pas – en te onpas – op in ons blikveld door middel van fora, social network sites, bumperstickers, mail of sms.

Een boze smiley, een lachende smiley, een blozende smiley, een wenende smiley: emoties in de uitverkoop, met drie toetsaanslagen van ons verwijderd.

Het heeft me aan het denken gezet. Geven die dingetjes mijn gevoelens goed weer? Misschien,… al is het belangrijker welke interpretatie de lezer van mijn smiley er aan geeft. De ene knipoog is de andere niet: er zijn gewone tekstsmileys of geanimeerde smileys. En God weet dat ik me niet bezig houd met zoiets als hele waves van smileys: massa’s achter elkaar geplaatste bewegende dingen die aangeven hoe vrolijk, blij of ongelukkig je wel niet bent. (Vb1, Vb2, Vb3) Emoties die het internet vervuilen.

Smileys hebben de kracht om je in een bepaald hokje te plaatsen. Zo’n wave van smileys geeft vooral aan: "Hey, kijk! Ik ben een puber!" En dat terwijl ze net dezelfde smileys gebruiken als ik, alleen in een volledige overdaad.

Elke smileystijl (vreselijk woord), elk gebruik van smiley’s op een bepaalde manier, deelt je in bij een bepaalde categorie. Is het dan relevant om te vragen of die ene smiley onze gevoelens goed weergeeft? Ik denk het niet, het is immers de context die belangrijk is.

Emoties in het nieuws?
En nu is het afwachten: wanneer zullen de eerste smileys in onze online kranten verschijnen? Wanneer zullen we ze het eerst zien in de gedrukte media? Volgens mij zal dat niet al te lang meer duren. Emoties in de uitverkoop,… een smileytje bij een triest artikel zal ons snel en efficiënt vertellen hoe we ons bij dat artikel moeten voelen. Oef, we zijn gerust: we zijn weer mee met de massa. Huspakee!

(Toon Verlinden)

Bye bye privacy

2009-03-12T16:27:00.003+01:00

Nieuws uit de siliconenvallei: zoekgigant Google wil zijn reclame beter afstemmen op het zoekgedrag van de surfer. Dit betekent dat Google jouw surfgedrag gaat bijhouden om advertenties uit jouw interessesfeer te laten zien. Een inbreuk op de privacy? Mensenrechtenwaakhond Privacy International vindt van wel.

In april lanceert Google het project 'interest based ads' in Europa en de Verenigde Staten. Tot dan draait de testversie. Google onthoudt via cookies welke sites en filmpjes je bekijkt. Elke surfer wordt dan in categorieën zoals sport- of autoliefhebber ingedeeld. Autoliefhebbers krijgen dan advertenties voor auto's te zien en niet meer voor pakweg schoonheidsproducten.

Het is weer een nieuwe stap voor de internetreus om de online reclamemarkt nog steviger in handen te krijgen. Wie geen zin heeft in persoonlijke reclame, kan die optie uitschakelen ofwel de cookies steeds verwijderen. Maar mannen, wees gerust, want seksuele zoekopdrachten zouden niet bijgehouden worden. Zouden.

(Michiel Tijskens)

"Journalists are not where it happens"

2009-03-11T20:44:00.003+01:00

De internationale media zijn lang niet zo ‘alomtegenwoordig’ als ze zelf graag laten uitschijnen. Volgens Brits onderzoeksjournalist Nick Davies vertrouwen de meeste nieuwsredacties bijna blindelings op de telexen die ze krijgen van persbureaus als Reuters en AP. Lijnrecht daartegenover staat de burgerjournalistiek, die steeds populairder wordt, maar volgens tegenstanders nefast is voor de kwaliteit van het nieuws. De stichters van Rue89 en Demotix lijken er iets op gevonden te hebben: zij combineren op hun websites gewoon het beste van twee werelden.

Demotix bestaat nog maar sinds januari 2009, maar telt nu al 3.500 geregistreerde burgers uit meer dan 90 landen wereldwijd. Zij zorgen voor beeldmateriaal (foto’s en/ of video’s) bij het nieuws; en dat kan gaan van internationale conflicten tot een plaatselijk verkeersongeval. De eigenaars van Demotix controleren de beelden en verkopen ze vervolgens aan de regionale, nationale of zelfs internationale media. De maker van de beelden krijgt 50% van de winst. Een win-winsituatie dus.
Op de website kan iedereen aan de hand van het verworven beeldmateriaal het nieuws volgen. Je kiest zelf de regio en het soort nieuws waarvan je op de hoogte wil blijven.
De stichters, Turi Munthe en Jonathan Tepper zijn duidelijk overtuigd van het nut van hun website: “Journalists are not where it happens. Everyone is copying the newswires.” (op onlinejournalismblog.com).

Een ander voorbeeld van een harmonieus huwelijk tussen citizen-journalism en de professionele pers, is Rue89. Deze website werd in 2007 opgericht door vier journalisten van de Franse krant ‘Le Libération’. Zij voelden dat ze langzaam maar zeker het vertrouwen van de lezer aan het verliezen waren en besloten een transparante nieuwsgemeenschap op te starten. Op Rue89 wordt het nieuws gemaakt door een combinatie van 1) professionele journalisten die alles checken vooraleer het online gaat, 2) een groep specialisten die hun ongezouten mening geven en 3) de ‘gewone’ surfer die niet alleen kort kan reageren, maar ook artikels, links en audiovisuele bestanden kan versturen. Oftewel: nieuws voor en ècht door mensen, onafhankelijk van om het even wie en wat.

De mensen achter deze websites geloven sterk in de kwaliteit en mogelijkheden van onlinenieuws en beweren dat snelheid zeker niet de belangrijkste factor is.
Maar geldt dat ook voor onze Vlaamse nieuwssites? En baseren zij zich ook vooral op de informatie die ze van persbureaus krijgen? Ik sprak met Kevin Van Der Auwera, webredacteur bij Knack.be.

Wat zijn jullie voornaamste nieuwsbronnen?
“Uiteraard persbureaus als Belga en Reuters. Verder checken wij ook regelmatig de websites van o.a. De Redactie, BBC en CNN. Die informatie wordt niet zomaar overgenomen, wij doen zelf ook nog extra research en proberen zo voor eigen inbreng te zorgen. Door tijdsgebrek gebeurt het wel eens dat we een bericht van Belga kopiëren, maar nooit zonder het eerst te checken.”

Hoe belangrijk is snelheid? Moet de juistheid van de informatie daar soms onder lijden?
“In onze job is snelheid natuurlijk heel belangrijk. Juistheid… Tja, het gebeurt wel eens dat we iets heel snel online zetten en daarna de tekst nog moeten aanpassen: kleine foutjes, iets vervolledigen,… Maar we zullen er altijd voor zorgen dat er geen zware fouten op onze site staan. We zijn zeker en vast voorzichtiger dan sommige andere Vlaamse nieuwssites. Als we de gekregen informatie niet accuraat genoeg vinden, gaan we toch eerst op zoek naar andere bronnen. We zullen dan misschien niet de allersnelste zijn, maar wel de snelste met de juiste informatie en dat is zeker ook niet onbelangrijk.”

Wat bepaalt voor jullie of iets nieuwswaardig is?
“Dat hangt er een beetje van af, daar is moeilijk een lijn in te trekken. Nieuws uit de buurlanden wordt sneller opgepikt dan kleine voorvalletjes in een ander werelddeel. Het moet de Vlaming aanbelangen, hem interesseren. Of er beeldmateriaal voorhanden is of niet, maakt op zich niet uit. Als we de mogelijkheid hebben, zullen we zeker een filmpje plaatsen, maar de inhoud primeert nog altijd.”

Wat vind je van initiatieven als Demotix? Denk je dat Knack.be ooit een beroep zal doen op burgerjournalistiek?
“Momenteel maken we geen gebruik van dat soort diensten, maar het is zeker mogelijk dat dat in de toekomst wel zou gebeuren. Als we op die manier betere beelden kunnen krijgen, waarom niet? Zelf vind ik het alleszins een goed initiatief. Al is en blijft het natuurlijk belangrijk om de juistheid van de informatie te checken.”

(HV)

Journalistiek vraagt lef

2009-03-10T20:23:00.007+01:00

Journalist 2.0 Olaf Koens over werken met journalistiek 2.0

Amper 23 jaar is Olaf Koens. Toch mag hij zich al correspondent in Moskou noemen. Zijn 2.0-benadering van journalistiek maakt dat hij de crisis in de mediasector handig weet te omzeilen. Hij twittert een retourtje naar Teheran en hoopt dat een schoenenmerk zijn journalistiek werk wil sponsoren. “Journalisten moeten commerciëler leren denken”, laat hij via Skype weten.

Koens werkt als freelance correspondent voor de GPD (Geassocieerde Persdiensten) in Rusland en de voormalige Sovjet-Unie. Hij maakt ook stukken voor de meest uiteenlopende publicaties: van De Nieuwe Reporter tot The Moscow Times, van Vacature tot France24.

Web 2.0 is een enorme hulp voor zijn journalistiek werk, vertelt hij. “Ik begin mijn dag met doorlezen van mijn Netvibes. Dat is eigenlijk een enorme RSS-reader. Ik volg blogs, nieuws- en fotosites van over de hele wereld. Met dat door te lezen, ben ik snel weer een paar uur verder.”

Koens is een onvervalst pleitbezorger van verschillende Google-toepassingen.”Gmail, Gmail-chat, Google Calender en Google Translate gebruik ik in mijn dagelijkse werk. Dan is er ook nog Flickr, waarop ik mijn foto’s bewaar. Als een redactie me om een foto vraagt, dan stuur ik ze gewoon link naar de foto op Flickr door.” Ook van Skype is hij een enthousiast fan: zowel voor journalistiek werk als om contact te houden met het thuisfront.

Schiphol - Teheran

Twitter was geen liefde op het eerste gezicht. “Ik stond er eerst heel erg sceptisch tegenover. Dacht dat het volstond met nutteloze boodschappen à la “ik ga naar het toilet”. Na verloop van tijd begon ik in te zien dat het toch wel zijn nut heeft.”

“Bijvoorbeeld de crash van het vliegtuig nabij Schiphol. Dat las ik eerst op Twitter. Ik ben meteen in de databank van AP (Associated Press) gaan kijken. Daar stond niets in. Pas tien minuten later heeft AP het nieuws opgepikt. Twitter is sneller.”

Met Twitter is hij er zelfs in geslaagd een reisje naar Teheran te financieren. “In november wou ik naar Iran. Mijn geplande reportages kreeg ik echter nergens verkocht. Een vliegtuigticket had ik al betaald. Op Twitter heb ik dan ik dan gezegd dat ik naar Iran vertrek, iedereen kon een verhaal bij me bestellen. Het heeft zestien minuten geduurd voor @brewbart zich meldde, de hoofdredacteur van Sp!ts, Bart Brouwers.”

Daarnaast is Twitter ook een gigantische vraagbaak voor Koens. Met bijna duizend volgelingen zal er altijd wel iemand zijn die het antwoord weet op een prangende vraag die hij via Twitter de wereld instuurt. “Ik zoek een tijdschrift over geschiedenis. Ken jij er één? Nee, wel op Twitter kreeg ik in geen tijd vijf namen van relevante tijdschriften toegestuurd.”

Portfolio

Op de vraag of hij wel eens sociale media gebruikt voor zijn stukken te schrijven, repliceert Koens dat hij Twitter tot de sociale media rekent. “Toen ik naar Iran ging, heb ik gewoon Twitteraars uit Teheran gezocht. Een paar heb ik ter plaatse ontmoet.” Facebook gebruikt hij liever om contact te houden met vrienden.

Met www.olafkoens.nl heeft hij ook een eigen blog. “Eigenlijk is dat begonnen om mijn vrienden op te hoogte te houden van wat ik aan het doen was. Toen ik met de blog begon, was ik nog geen professioneel journalist.”

Ondertussen is de blog uitgegroeid tot een professioneel visitekaartje. “Als beginnend journalist moet je een portfolio hebben. Ik plaats er artikelen op die niet verschenen zijn, of zet er stukjes op uit artikelen die nog moeten verschijnen”.

Media.com/denieuwereporter.nl

Wat de hype na Twitter wordt, daar wil Koens zich niet aan wagen. Wel deze voorspelling voor de toekomst: “Conversie gaat erg belangrijk worden.” Hij illustreert het met een voorbeeld: “De mediabijlage van De Morgen media.com, nu betaalt de krant daar heel wat geld voor. Daar moeten pakweg twee redacteurs voor betaald worden. Het kan goedkoper."

"Op het internet heb je valabele alternatieven als De Nieuwe Reporter en Bright. Daarmee kan De Morgen het op een akkoordje gooien om stukken over te nemen. Dat zal de krant minder geld kosten. Ik denk ook dat binnen een mediaconcern de verschillende media berichtgeving aan elkaar cadeau zullen doen. Van een blad bij de Persgroep naar een Persgroep-krant, bijvoorbeeld."

Dat gaat ten koste gaan van dagbladjournalisten, erkent hij, maar niets is onmogelijk. “Kijk naar mij: ik ben 23 jaar en ben correspondent in Moskou. Het gaat misschien slecht in de media, maar er zijn nog steeds veel kansen. Belangrijk is het hoofd boven water te houden, doen wat commercieel interessant is.”

Een voorbeeld: “Ik kan hetzelfde onderwerp verschillende keren verkopen. Dan schrijf ik een kort nieuwsbericht voor een krant en maak een langer stuk voor een tijdschrift over datzelfde onderwerp.”

Schoenensponsoring

Toch is het niet gemakkelijk rondkomen als freelance journalist in Moskou. “Ik verdien minder dan de gemiddelde fabrieksarbeider bij Renault in België. Ik ben nu echter al een tijdje met een schoenenmerk aan het praten. We zijn aan het bekijken hoe ik pas in hun mediacampagne.”

“Een idee is om ervoor te zorgen dat een paar schoenen van een bepaald merk om de zoveel foto’s onopvallend getoond wordt - ik fotografeer ook. Als ik bijvoorbeeld een verhaal in een hotel maak, dan kan ik ergens in een hoek wel een paar wegmoffelen en dat op foto zetten.”

Niet erg orthodox. “Inderdaad, maar het moet wel kunnen, vind ik. De kranten doen het al jaren. Een column in de donderdagkrant kan zo geschreven zijn door een hypotheekmakelaar, bij wijze van spreke. Als de kranten het doen, waarom zouden de journalisten het dan niet mogen doen? Journalisten moeten commerciëler leren denken, zo kunnen ze overleven in de huidige mediacrisis. Anders gaan ze definitief mee ten onder.”

(SC)

Mediacrisis - De kans voor journalisten met lef - Olaf Koens
Donderdag 2 april van 19 tot 22 uur.

De Standaard online in nieuw interactief jasje

2009-03-09T18:34:00.002+01:00

De website van De Standaard is grondig vernieuwd. De klassieke lay-out heeft plaatsgemaakt voor een overzichtelijk en strak ontwerp. Lezers kunnen vanaf nu ook direct reageren op een artikel.

Het nieuwe ontwerp is van de hand van Mark Boulton, die eerder al aan de slag ging voor de BBC en voor British Airways. De website oogt sober en strak. De navigatiebalk verhuisde van de linkerkant naar boven. Rechts kan de lezer bladeren tussen de meest recente, meest gelezen en meest aangeraden artikelen. Lezers kunnen op artikelen stemmen om ze in de top 5 van de meest gelezen berichten te krijgen. Volgens hoofdredacteur Peter Vandermeersch ligt de nadruk door het nieuwe ontwerp nog meer op nieuws.

De vernieuwing van de website is meer dan een nieuwe look. Ook inhoudelijk verandert er heel wat: het gedeelte opinies werd opgewaardeerd en lifestyle kreeg een prominente plaats. Ook Standaard.biz verandert zowel vormelijk als inhoudelijk.

De lezer krijgt door de restyling meer inbreng. Het was al enkele maanden mogelijk om artikels op facebook te delen, maar vanaf nu is het ook mogelijk om online te reageren. Daarmee volgt De Standaard het voorbeeld van HLN.be. Om te kunnen reageren, moet je wel geregistreerd zijn. Waarschijnlijk voor velen een brug te ver.

Foto’s en video’s krijgen meer aandacht in het nieuwe ontwerp. Op de homepagina staat een overzicht van de interessantste filmpjes en in de nagivatiebalk werd de categorie ‘in beeld’ toegevoegd. Jammer genoeg kon de server het aantal bezoekers niet aan en konden we dit gedeelte van de website nog niet verkennen. Ook de knop ‘lees later’ onder de artikelen leek ook nog niet te werken, maar waarschijnlijk biedt het een mogelijkheid om berichten in een persoonlijk archief te plaatsen.

Het is spijtig dat De Standaard de kans aan zich voorbij laat gaan om de website nog meer cachet te geven. Er zijn nog te veel artikelen die rechtstreeks uit de krant komen. Vooral ’s morgens worden artikelen onbewerkt op het net gegooid. Door hier een mouw aan de passen kan De Standaard online zich pas echt profileren als dé webkrant.

(Michiel Tijskens)

Opzij, opzij, opzij, we hebben ongelooflijke haast...

2009-03-09T01:05:00.005+01:00

(Naar aanleiding van een opiniestuk gepubliceerd in De Morgen, zie http://www.mediakritiek.be/blog/2009/02/instant_media_versus_vliegtuigongevallen.html)

Geert Sciot van Brussels Airlines maakte zich terecht druk in de oppervlakkige berichtgeving over de ramp met een vliegtuig van Turkish Airlines op Schiphol. Vanuit zijn standpunt is het onmiskenbaar quatsch wat in de uren en dagen na rampzalige gebeurtenissen verteld wordt in de media. Zijn voornaamste bekommernis is de technische waarheid bovenhalen, wars van alle andere factoren. Sciot heeft het ons inziens dan wel over de traditionele media. Nieuwe media worden vooralsnog met de nodige scepsis benaderd en zijn hem dan ook geen doorn in het oog.

De 'oude' media daarentegen handelen vanuit een even dwingende logica. Berichtgeving over schokkende gebeurtenissen is voor hen - in navolging van de snellere nieuwe media - een bestaansreden geworden. Het publiek wil en het publiek krijgt. Jammer genoeg dragen de traditionele media in dit soort kwesties ook het kwaliteitslabel mee dat ze overhouden aan andere soorten berichtgeving. Live vanuit de Wetstraat of vanuit het Jan Breydel-stadion zijn de dingen een stuk minder technisch en dus minder vatbaar voor fouten. Bovendien gaat rampjournalistiek al snel over tientallen verschillende soorten gebeurtenissen en zijn de experts onder journalisten logischerwijze op één hand te tellen.

Men kan zich dan ook de vraag stellen wat de waarde is van dat soort journalistiek. Wat is het nut van een hoop ongefundeerde gissingen die door de experts ter zake waarschijnlijk met één opmerking van tafel kunnen worden geveegd? Het lijkt ons dat Sciot dicht bij de waarheid komt met de term 'bladvulling'. Zowel zendtijd als krantenpagina's worden gevuld met mooie statistiekjes, technische tekeningen en kaarten. En als die bladvulling achteraf allemaal naast de kwestie blijkt te zijn geweest dan kraait geen haan daar nog naar. Dat is extra jammer aangezien de traditionele media - meer dan de nieuwe - in bulk door de massa worden geconsumeerd en voor waar worden aangenomen.

Wat is nu de oplossing voor dit vraagstuk? Traditionele media - die de stempel 'kwaliteit' willen blijven dragen - hebben twee opties: ofwel berichten ze over door experts ter zake (!) onderbouwde veronderstellingen, ofwel onthouden ze zich van commentaar. Aangezien de eerste optie door praktische belemmeringen onhaalbaar lijkt en de tweede oplossing niet in dank zou worden afgenomen door de steeds meer eisende lezers/kijkers krijgen we een soort tussenoplossing die er geen is: (te) snelle berichtgeving met (pseudo)-experts. Enig verzachtende omstandigheid is dat het wel degelijk een moeilijke evenwichtsoefening is voor de traditionele media, zeker gezien het opbod in een concurrentiëel medialandschap.

De oplossing voor de paradox bestaat echter al: de nieuwe media. Voorstanders van nieuwe media als nieuwe betrouwbare pijler van de journalistiek zullen het niet graag horen (al is er diversificatie mogelijk tussen verschillende soorten nieuwe media), maar alvast voorlopig staan die bekend om twee dingen: de ongelooflijke snelheid waarmee bericht kan worden, en de onbetrouwbaarheid van hun berichtgeving. Laat dit nu net de gedroomde kenmerken zijn van rampberichtgeving: snelheid en de (gezien de hoge techniciteit) onmogelijk eenduidig correcte conclusies. Het publiek wéét dat het slechts een opeenstapeling mogelijke scenario's voor zich krijgt en stelt zich dan ook terecht weerhoudend op.

Concluderend kunnen we stellen dat nieuwe media een handige aanvulling kunnen zijn op het huidige media-aanbod. Het biedt traditionele media de kans zich terug te trekken en hun geloofwaardigheid te behouden, zonder de publieke schreeuw om constante berichtgeving onbeantwoord te laten. Traditionele media kunnen zich beperken tot: "We kennen de oorzaak nog niet en we moeten wachten want er zijn honderden mogelijke scenario’s". Op die manier beantwoorden ze ook aan de vraag van hun publiek: objectieve en (enigszins) geloofwaardige berichtgeving die ophoudt waar speculatie begint. Nieuwe media daarentegen kunnen een ander segment van de markt bedienen: meer dan geïnteresseerde betrokkenen en amateur-experts, die met de nodige terughoudendheid kijken naar die berichtgeving, zich bewust van de voordelen (snelheid en veelheid) en de nadelen (onbetrouwbaarheid).

(Jef Van Hoofstat & Kristof Vanderhoeven)

Welkom

2009-02-27T09:32:00.000+01:00

Welkom iedereen op de blog van de studenten van de Master Journalistiek van Lessius Antwerpen/ K.U.Leuven.

Op deze blog zullen de volgende weken en maanden regelmatig berichten verschijnen over de thema's online journalistiek, multimedia en nieuwe nieuwsmedia.

Veel plezier!

(M. Opgenhaffen)