Fotoblog Dailybooth: een nieuwe hype?

Na MySpace, Facebook en Twitter vraagt iedereen zich af wat de volgende hype in de wereld van het internet zal worden. Een wilde gok? Dailybooth, een website waarop gebruikers hun leven documenteren met een foto per dag.

Dailybooth hoort hiermee thuis in de categorie van de sociale netwerking sites, sites waarop je jezelf kan profileren en die je met anderen in contact brengt. De bedoeling van Dailybooth is dat je als gebruiker elke dag een foto van jezelf op de website post. Deze kan weergeven wat je die dag gedaan hebt, hoe je je voelt, waar je bent, enz. Elke foto wordt vergezeld van een korte beschrijving en dat is dat. Het is eens wat anders dan een blog.


Dailybooth werd opgericht door de 21-jarige Brit Jon Wheatley en is nog net geen vier maanden online. Na drie dagen had de site al meer dan 3000 gebruikers, en het gebruikersaantal blijft stijgen. Wheatley baseerde zijn idee op enkele populaire Youtube filmpjes waarin mensen een montage maakten van foto’s die ze een jaar lang elke dag van zichzelf hadden getrokken. “Ik vond dit een heel leuk idee, maar wist dat ik zelf nooit de moed zou kunnen opbrengen om zo’n project tot een goed einde te brengen. Tenzij een website mij ertoe zou dwingen.” zegt Wheatley er zelf over.

Een eerste blik op de site toont dat Dailybooth vooral jonge gebruikers aantrekt (15-25 jaar). Het doel van een foto per dag wordt vaak niet gehaald, maar er zijn wel al een hele hoop foto’s te vinden. Bekende gezichten zijn voorlopig nog niet aanwezig.

Of Dailybooth een echte hype zal worden, kan alleen de tijd uitwijzen. Wheatley is in ieder geval goed op weg met een nieuw en origineel concept en een hoop enthousiaste gebruikers.

Onderstaand filmpje van zo'n gebruiker legt uit waarom Dailybooth the place to be is.



Sim Dhollander

MimicMe. Shop until you virtually drop.

Het internet is al jarenlang de place to be voor shopaholics. Handtassen die niet verkrijgbaar zijn in België, shoppen na sluitingsuur, online kan het allemaal. Dit online shoppen heeft wel één gigantisch nadeel, je kan je koopwaar niet passen. Maar Mimic Media heeft daar iets op gevonden. Hun laatste initiatief MimicMe is een virtuele paskamer waar klanten kledingstukken kunnen passen, becommentariëren en delen met Mimiccontacten.

MimicMe is een online 3D fashion community. Hier maak je een avatar of Mimic, zoals ze het zelf noemen, die volledig op jouw lijf geschreven is. Naast je gezichtcontouren en kapsel voer je ook jouw lengte, borstomtrek, taille en alle andere noodzakelijke maten in en duik je de virtuele kleerkast in. Met slechts één klik op de muis wordt jouw virtuele zelf een echte fashionista. Een paar muisklikken verder en eveneens een aantal euro's minder en jouw favoriete kledingstuk is onderweg.

Net zoals op andere sociale netwerksite kan je chatten of reageren op looks van andere leden, maar in tegenstelling tot Facebook e.a. staat MimicMe nog in haar kinderschoenen. Het aanbod is eerder beperkt omdat de deals met kledingketens nog niet volledig rond zijn en het digitaliseren van alle kledij monnikenwerk is. Elk kledingstuk wordt gedigitaliseerd aan de hand van naaipatronen en foto's om het virtuele passen zo reëel mogelijk te maken. In feite is MimicMe een demosite waarmee Mimic Media online kledingketens probeert te overtuigen om de virtuele paskamer te integreren in hun site, maar ondertussen wordt de site al bestookt door talloze fashionista's.

Het is nog te vroeg om te zeggen of MimicMe een succesverhaal zal worden, maar het is zonder twijfel een fijn speeltje voor de modebewuste medemens.

(Els Jacobs)

Weg met het papieren visitekaartje

‘Ben jij al gepookt?’ Bij onze Noorderburen is het al een echte hype, maar in België lijkt het niet zo een vaart te lopen. Poken is de snelste manier om je online visitekaartje uit te wisselen. Vooral bij zakenmannen valt het nieuwste hebbeding goed in de smaak.

Het nieuwste gadget bestaat o.a. in de vorm van een bij en een panda. Het ziet er dus op het eerste gezicht uit als een kinderspeeltje, maar eigenlijk is het een handige en snelle manier om contactgegevens uit te wisselen. Een Poken is een sleutelhanger waarmee je door een simpele ‘handshake’ digitale gegevens kunt uitwisselen. Wanneer je de poppetjes tegen elkaar houdt, worden de identificatienummers of ‘keys’ via radiofrequenties uitgewisseld. Op een Poken kan je zo’n 64 contactegegevens bewaren.Via de ingebouwde USB-stick kan je de gegevens nadien via de website www.doyoupoken.com uploaden. Het ontvangen nummer wordt dan gekoppeld aan een profiel op de site. Welke informatie je wil delen bepaal je helemaal zelf. Bovendien kan je de Poken ook linken aan je profiel op sociale netwersites als Facebook, Twitter en LinkedIn.

Pokenmeetings

Niet alleen hippe jongeren poken, maar ook zakenmannen worden steeds vaker uitgenodigd om te poken met hun businesscontacten. Veel bedrijven delen nu ook pokenpoppetjes uit aan hun werknemers. Er wordt ondertussen al gewerkt aan meer zakelijke versies van de Poken. Deze nieuwste rage vond zijn oorsprong in Zwitserland en je ziet ze er dan ook overal opduiken. Ook in andere landen liggen de Pokens goed in de markt. Wereldwijd zijn er al minstens 60.000 exemplaren verkocht. In Nederland is de Poken al zo ingeburgerd dat er heuse pokenmeetings worden georganiseerd.

Peer pressure

In België, daarentegen, lijkt het niet zo een vaart te lopen met het poken. Gelukkig maar, want straks worden we om de haverklap lastig gevallen met slechte openingszinnen als ‘Zullen we poken ?’. Eens deze nieuwe trend ingeburgerd raakt, staan we onder constante druk om toch maar het laatste figuurtje in ons bezit te hebben. Enkele maanden geleden werd je bijna verplicht om een profiel te hebben op de sociale netwerksite Facebook om toch maar hip te zijn. Straks zijn we opnieuw onderhevig aan peer pressure en houden we ons bezig met het aanmaken van leuke profielen, het verzamelen van de verschillende figuurtjes en vallen we onze medemens voortdurend lastig met vragen als ‘Wil je met me poken?’.

Ben je toch een liefhebber van de Poken? Rep je dan naar de fansites om de laatste nieuwtjes uit te wisselen en te discussiëren over welk figuurtje jij nu het leukst vindt.


Astrid Boost en Charlotte Duthoo

Censuur op de werkvloer?

Zeven op de tien werkgevers legt het internetgebruik op kantoor aan banden. Dat blijkt uit onderzoek van het tijdschrift Smart Business Strategies. Hoofdzakelijk erotische sites, goksites en illegale muzieksites worden (technisch of qua richtlijnen) tegengehouden. Maar ook de sociale netwerksite Facebook duikt vanaf dit jaar op in de top 10 van meest geweerde internettoepassingen.

Facebook, het is een fenomeen dat weinig introductie behoeft. Meer dan 175 miljoen leden wereldwijd, die dagelijks samen meer dan 3 miljard minuten online spenderen voor het schrijven van berichten op elkanders prikbord, om elkaar te “porren” of omwille van een van de vele andere dingen die je op Facebook kan doen. Trouwens, iemand zin in een online voedselgevecht of een ander spelletje?

Lijken die cijfers je misschien nog wat abstract? Laten we het dan maar zo stellen: één op de tien Belgen gebruikt Facebook, en de kans is groot dat jíj een van hen bent. Dat laatste zou echter wel eens iets kunnen zijn waar je baas niet al te blij om is. Zeker in deze tijden van economische recessie.

Facebook in de ban

Volgens het tijdschrift Smart Business Strategies, blijken werkgevers meer gevoelig te zijn voor de productiviteit van hun personeel dan vorig jaar. De economische crisis dient zich aan als verklarende factor. Gebruik van het internet voor privé-doeleinden kan minder en minder door de beugel op de werkvloer. Werd Facebook vorig jaar nog door minder dan één op vijf Belgische bedrijven afgeblokt, dan is dat aantal dit jaar verdubbeld tot 38%. Grote bedrijven als Belgacom, Roularta en KBC blokkeerden de toegang tot Facebook nog vrij recent.

België is trouwens niet het enige land waar de website van de werkvloer wordt verbannen. Bijvoorbeeld in Engeland werden sociale netwerksites, waaronder Facebook, al sinds 2007 door meer dan 70% van de bedrijven geblokkeerd. Verschillende Engelse bedrijven waarschuwden hun werknemers daarnaast ook, dat het bezoeken van deze websites tijdens de kantooruren een geldige reden is tot ontslag.

Censuur?

Is het ontoegankelijk maken van bepaalde websites dan een vorm van censuur? Wettelijk gezien niet. Een dergelijke controle is hier in België namelijk toegestaan, zolang ze maar niet in het geheim gebeurt (Zie CAO-81 van 26 april 2002). Betekent dit dat u daarom genoodzaakt bent om te werken in plaats van een van uw exen te stalken op Facebook? Natuurlijk niet.

Via een van de duizenden online proxyservers kan u (op eigen risico welteverstaan!) de beveiliging van uw werkgever omzeilen. Wat doet zo’n proxyserver dan precies? Zonder tot al te technisch jargon te willen vervallen, komt het er op neer dat je de website die je wilt openen, opent vanuit een andere website. Access Facebook at School is een voorbeeld van de vele applicaties die, wanneer geïnstalleerd, het internet afschuimen, op zoek naar (niet-geblokkeerde) proxy websites, via welke u uw favoriete sociale netwerk dan toch op het werk kan raadplegen.

De Heer zij geprezen voor de onbegrensde mogelijkheden van de technologie! Want, stelt u maar eens voor dat u echt had moeten werken tijdens uw wérkuren!

Maarten Franck